Dream of a doll [3]

Dream of a doll

How it was at first was good if you could just see me

But it seems I'm getting tired now of a never ending wait

Just how much...how much more do I have to gaze at you alone

This love that came like the wind

This beggar-like love

If I continue this way, will you love me?

ในตอนแรกมันทำให้ผมรู้สึกดี แค่เพียงคุณมองมาที่ผมแค่นั้นก็ดีแล้ว

แต่ดูเหมือนว่าผมในตอนนี้กำลังเหนื่อยกับการรอคอยที่ไม่มีวันสิ้นสุด

จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและทำได้แค่เพียงเฝ้ามองคุณแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

ความรักที่เหมือนสายลมนี้

ความรักที่ไร้ค่านี้

หากรักคุณต่อไป คุณจะรักผมบ้างไหม

กิจวัตรประจำวันระหว่างผมกับเด็กน้อย ก็แทบจะเหมือนกันในทุกวัน ชานนี่จะตื่นมาปลุกผมพร้อมบอกว่า อรุณสวัสดิ์พร้อมกับหอมแก้ม แล้ว ก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียน ตกเย็นกลับมาจากโรงเรียน ก็จะรีบเข้ามาทำการบ้านให้เสร็จ จากนั้นเขาก็จะอุ้มผมไปนั่งเล่นที่สวนหลังบ้าน แล้วเล่าเรื่องต่างๆในโรงเรียนให้ฟัง และทกๆครั้งก็จะแอบบ่นว่าอยากพาผมไปโรงเรียนด้วยแต่เขาก็กลัวว่าคุณครูจะยึด ผมไป

ชานนี่เป็นเด็กที่ชอบอ่านหนังสือ อาจเพราะความที่เขาไม่ค่อยจะมีเพื่อนเล่นกับเด็กทั่วไปและสุขภาพที่ไม่ค่อย แข็งแรงด้วยล่ะมั้ง เขาเล่าให้ผมฟังว่า สถานที่ที่เขาชอบมากที่สุดในโรงเรียนคือห้องสมุด โรงเรียนเหรอ? มันจะเป็นสถานที่แบบไหนนะ ? บาง ทีผมก็อยากมีโอกาสได้ไปเห็นเด็กน้อยของผมตอนอยู่โรงเรียนบ้างจัง เวลาเขาไม่อยู่ที่บ้านผมก็เหงานะ เวลาที่รอชานนี่กลับมาผมก็จะเอาแต่คิดถึง ช่วงเวลาที่อยู่กับเขา คิดถึงเสียงเล็กๆที่คอยเรียกชื่อผม คิดถึงสัมผัสอุ่นๆกลิ่นกายหอมอ่อนๆของเขายามกอดและลูบตามตัวของผม คิดถึงริมฝีปากเล็กๆที่ชอบมาคลอเคลียตามใบหน้าของผม 

วันนี้ก็เป็นอีกวันหลังเด็กน้อยกลับมาจากที่โรงเรียน แต่ที่แปลกคือเด็กน้อยของผมไม่ยอมทำการบ้าน พอเขาวางกระเป๋าเสร็จเขาก็รีบพาผมออกมานั่งที่สวนเลย เขาจับผมมานั่งลงตรงข้างๆเขา ส่วนตัวเขายังคงนั่งนิ่งๆอยู่ในท่ากอดเข่าพลางก้มหน้าซุกกับเข่าของเขาเอง 

" ชานนี่ ... ชานนี่เป็นอะไร " เอ่ยถามอีกฝ่ายออกไปทั้งๆที่รู้ดีว่าเสียงของตุ๊กตาอย่างผมไม่มีวันไปถึงเขา 

ผมมองดูเด็กน้อยของผม ร่างน้อยๆค่อยๆสั่นเทา ชานนี่ไม่พูดอะไรเลย นอกจากส่งเสียงสะอื้นเบาๆออกมา เขากำลังเศร้า ชานนี่กำลังร้องไห้ ทั้งๆที่เด็กน้อยของผมกำลังเศร้าเสียใจขนาดนี้ ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลย ทั้งๆที่อยากเข้าไปโอบกอดเขา กระซิบคำปลอบโยนว่าไม่เป็นไรนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชานนี่ยังมีบยองฮอนอยู่ด้วยนะ อย่าร้องไห้เลยนะ แต่ในความเป็นจริงสิ่งที่ผมทำได้ก็คือ แสดงสีหน้าว่างเปล่าไร้ความรู้สึกออกไปเพียงเท่านั้น มันน่าเจ็บใจแต่มันคือความจริง ความจริงที่ว่า... ผมทำอะไรไม่ได้เลยเพราะผมเป็นเพียงตุ๊กตายังไงล่ะ...

ชานนี่อุ้มผมกลับเข้าไปในบ้านหลังจากที่เขาหยุดร้องไห้ และเริ่มพูดคุยเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ฟัง วันนี้เพื่อนที่โรงเรียนล้อเขา ว่าเขาเป็นเด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่ เป็นเด็กที่ไม่มีใครรักและไม่มีใครต้องการ ผมก็สงสัยเหมือนกันว่าพ่อของเด็กน้อยไปไหน เพราะชานนี่ไม่เคยพูดถึงพ่อของเขาเลยสักครั้งตั้งแต่ที่ผมมาอยู่กับเขา

เด็กน้อยนำผมมาวางไว้ที่โต๊ะตัวเดิมจับผมให้นั่งพิงผนัง ก่อนที่จะไปอาบน้ำตามคำสั่งของแม่ที่บอกเขาไว้ก่อนจะขึ้นห้องเพื่อเอาผมมา เก็บไว้

ผมคิดไปเองหรือเปล่านะ ทำไมแม่ลูกคู่นี้ดูห่างเหินกันแปลกๆ คุณแม่ดูเป็นคนใจดีนะครับแต่ไม่ค่อยมาเล่นหรือคลุกคลีกับชานนี่สักเท่าไร เวลาที่กินข้าวกันก็คุยกันนิดๆหน่อยๆ พอเป็นพิธียังไงยังงั้น ชานนี่เองตอนอยู่กับแม่ก็ดูเรียบร้อยและแทบจะไม่ค่อยพูดอะไรเลย ไม่เหมือนตอนที่อยู่กับผมเลย...คุยได้ทั้งวัน 

เด็กน้อยเปิดประตูห้องเข้ามาหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ เขานั่งทำการบ้านจนเสร็จจากนั้นเขาก็ย้ายผมขึ้นไปบนเตียง จับผมวางในท่านั่งพิงหมอนก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือนิทานที่โต๊ะมาอ่าน ให้ผมฟัง

" กาลครั้งหนึ่ง..." ยังไม่ทันจะเล่าถึงไหนเสียงเปิดประตูก็ดังแทรกขึ้นมา คุณแม่นั่นเองก็จะเป็นใครได้ล่ะบยองฮอนบ้านนี้มีกันอยู่แค่2คนนี่นา

" ชานฮีจ๊ะ ลืมดื่มนมอีกแล้ว  เอ้านี่แก้วนมของหนู "

เด็กน้อยรับนมในมือของคุณแม่มาแล้วยื่นแก้วส่งกลับคืนไปให้หลังจากที่ดื่ม จนหมด ชานนี่ไม่ชอบกินนมเหรอทำไมตอนกินดูฝืนๆชอบกล หรือมันไม่อร่อยนะ หลังจากคุณแม่ออกจากห้องไปแล้ว ชานนี่ก็เขยิบตัวมานั่งชันเข่าพิงที่ผนังติดกับเตียงนอน

" แม่ลืมอีกแล้วว่าชานฮีไม่ชอบกินนมรสสตรเบอร์รี่ ไม่สิ.. แม่ไม่ได้ลืมหรอก แม่ไม่ได้สนใจมากกว่า "

เด็กน้อยพูดเสร็จก็เอื้อมมือมาจับผมนั่งลงคงหัวเข่าของเขา ทั้งๆที่เขาส่งยิ้มมาให้ผมแต่ทำไมผมกลับรู้สึกมันดูเป็นยิ้มที่เศร้าจังเลย

" บยองฮอน จริงๆแล้ว ... " 

เด็กน้อยของผมตอนนี้นอนหลับไปแล้ว คงเหนื่อยจากการร้องไห้ด้วยล่ะมั้ง เรื่องที่ชานนี่เล่ายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของผม 

" บยองฮอน  จริงๆแล้ว ... ชานนี่ไม่ใช่ลูกแท้ๆของแม่หรอกนะ ... ชานฮีเป็นเด็กกำพร้าน่ะ แม่ไปขอชานฮีมาเลี้ยงเพราะชานฮีหน้าคล้ายลูกของแม่ล่ะ ... ลูกของแม่คนนั้น ... คนที่หน้าคล้ายกับชานฮีแต่เป็นผู้หญิง แม่บอกว่าพี่สาวไปอยู่กับพ่อบนสวรรค์แล้ว ทิ้งให้แม่เหงา  แต่ตอนนี้แม่ไม่เหงาแล้วเพราะมีชานฮีอยู่ข้างๆ "

" ชานฮีอยากเป็นอย่างพี่สาวบ้าง... อยากเป็นลูกของแม่ที่แม่จะมองเห็นบ้าง แต่ชานฮีก็เป็นไม่ได้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน แม่ก็ไม่เคยมองเห็นชานฮีเลย ในดวงตาของแม่จะมีภาพของพี่สาวอยู่ในตัวชานฮีเสมอ "

" จริงๆแล้ว ชานฮีก็ไม่ต่างกับบยองฮอนหรอกนะ ชานฮีก็คงเป็นได้แค่ตุ๊กตาของแม่ มีไว้แค่ให้แม่คลายเหงา ชานฮีไม่ได้โกรธแม่หรอกนะ เพราะแม่เองก็ใจดีกับชานฮีมาก เพียงแต่... บางครั้งชานฮีก็แค่คิด ... ว่าจะมีวันนั้นไหม วันที่แม่จะมองเห็นชานฮีจริงๆ ชานฮีที่เป็นชานฮี จะมีวันนั้นไหม.. วันที่แม่กอดชานฮีไม่ใช่กอดลูกของแม่ ชานฮีอยากได้ความรักจากแม่บ้าง ชานฮีต้องทำยังไง ชานฮีต้องเป็นเด็กดีอีกแค่ไหน ต้องรักแม่ขนาดไหน แม่ถึงจะรักชานฮีบ้าง "

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ในทุกๆวันที่เด็กน้อยอยู่กับคุณแม่ ภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเหล่านั้น ผมไม่นึกเลยว่ามันจะแฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้าแบบนี้ ชานนี่ก็เหมือนผมจริงๆน่ะแหละ เป็นตุ๊กตาเหมือนกัน ทั้งๆที่อยู่ข้างๆกับอีกฝ่ายขนาดนี้ แต่ก็ทำได้แค่ร่ำร้องตะโกนบอกความรู้สึกอยู่ภายในใจเพียงเท่านั้น ผมจะทำอะไรเพื่อเขาได้บ้างไหมนะ เฮ้อ.....

" บยองฮอน ตื่นได้แล้ว อรุณสวัสดิ์ " 

เด็กน้อยพูดเสร็จก็หอมแก้มผมอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกเช้า แล้วก็รีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัวเช่นเคย แต่วันนี้ก่อนไปโรงเรียน ชานนี่กลับเข้ามาที่ห้องใหม่ ผมเห็นเขาแคะกระปุกเงินแล้วก็รีบเก็บเหรียญเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนไปเขากระซิบบอกผมด้วยว่า วันนี้คุณแม่เป็นหวัด เดี๋ยวเขาจะแอบแวะไปตลาดข้างๆโรงเรียนก่อนกลับบ้าน จะไปซื้อส้มมาให้คุณแม่ เพราะคุณครูเคยสอนไว้ว่าเวลาเป็นหวัดต้องกินวิตามินซีเยอะๆ และคุณครูยังบอกอีกด้วยว่า ส้มมีวิตามินซีสูง 

ก่อนชานนี่จะออกไปเขาดึงผมมากอดไว้แนบอก จับตัวผมเข้าหันหน้าหาเขา ขยับมือเล็กๆมาเกลี่ยที่แก้มของผม ก่อนค่อยๆเลื่อนมาลูบที่ริมฝีปากของผมเบาๆ ดวงตากลมจ้องมองมาที่ดวงตาพลาสติกของผม…. ปากเล็กนั่นค่อยๆเขยิบเข้ามา ผมรู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาจากปากบางเล็กๆที่กระทบกับปากพลาสติกเย็นๆ เรียบๆของผม 

" บยองฮอน ขอบคุณนะ ... ขอบคุณที่เป็นตุ๊กตาของชานฮีนะ ขอบคุณที่อยู่กับชานฮี ชานฮีรักบยองฮอนนะ ถึงมันจะเป็นความรักคนละอย่างกับที่ชานฮีรักแม่ แต่มันก็คือความรักนะ "

T B C .