Secret Rose Garden [2]

So I can touch you when I hold out my hand

Please don’t go too far away from me

Who are you looking for?

When the person who only waits for you

Is right here, right here.

หากยื่นมือไปจนสามารถสัมผัสได้

เธอได้โปรดอย่าไปไกลจากฉัน

เธอกำลังหาใครอยู่หรือ

เธอคนเดียวเป็นคนที่ฉันรอคอย

อยู่ที่นี่อยู่ตรงนี้แล้ว

" เอ่อ ... ขะ...ขอโทษนะครับที่เข้าที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "  ชานฮีรีบพูดขอโทษกับคนแปลกหน้า และด้วยความตกใจทำให้เขาพลาดลื่นล้มก้นกระแทกกับพื้น

" ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย? เปียกไปหมดทั้งตัวเลย"

มือหนาของอีกฝ่ายยื่นมาให้จับ สายตาคมเข้มที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน มือเล็กค่อยๆยื่นออกไปแตะอีกฝ่ายด้วยความประหม่า ด้วยความที่ร่างสูงดึงคนตัวเล็กขึ้นมาโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ชานฮีเสียหลักโผเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย

.... กลิ่นกุหลาบ .... 

คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

" ขอโทษนะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? "

ได้แต่ส่ายหน้าทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แบบนั้น ไม่กล้าสบตา ไม่รู้ทำไม

" เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างในก่อนดีกว่านะ ตามมาสิ"

ชานฮีเดินตามร่างสูงเข้าไปภายในบ้าน เขาแทบไม่เชื่อสายตา ข้างนอกบ้านที่ดูรกร้างและทรุดโทรมเหมือนไม่มีคนดูแลแต่ภายในตัวบ้านกลับ เต็มไปด้วยสิ่งตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์แบบย้อนยุคที่ดูแล้วน่าจะมีราคาแพงเอา การ 

" นี่เสื้อผ้า ห้องน้ำอยู่ทางนั้น" เสียงทุ้มต่ำเรียกให้ชานฮีหันไปหา มือเล็กยื่นไปรับเสื้อผ้าจากอีกฝ่าย แล้วรีบก้าวขาเดินไปยังทิศทางที่อีกฝ่ายชี้บอก

" ขอบคุณครับ ผมไม่ยักรู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่ นึกว่าเป็นบ้านร้างซะอีกนะครับ" พูดขอบคุณอีกฝ่ายหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

" ฉันชื่อดงมิน เธอล่ะ? " 

" ผะ... ผมชื่อชานฮี... อีชานฮีครับ " 

ทำไมนัยน์ตาสีเข้มๆนี่.... ถึงดูลึกลับนัก แต่ในความลึกลับนั้นมันก็ช่างงดงาม

" ... สวย ... " พลั้งปากออกไปเบาๆแต่อีกฝ่ายดันได้ยิน ดงมินหันหน้ามามองพลางยิ้มให้

อีชานฮีเอ๊ย จะแก้ตัวยังไงดีล่ะ สายตาพลันเหลือบไปเห็นช่อกุหลาบที่ชายหนุ่มเก็บมาจากในสวนเมื่อครู่นี้ มือเล็กรีบเอื้อมคว้าช่อกุหลาบแดงด้วยความรวดเร็ว

" เอ่อ... สวยมากเลยนะครับ ผมหมายถึงกุหลาบนี่น่ะครับ "

" อ๊ะ! " ด้วยความไม่ระวังมือเล็กไปเกี่ยวกับหนามของดอกไม้ เลือดสีแดงที่ค่อยๆหยดออกมาจากปลายนิ้วนั้นยังไม่ทำให้ตกใจเท่ากับความ รู้สึกร้อนชื้นที่เกิดจากริมฝีปากหนาของอีกฝ่าย รู้สึกได้ถึงแรงดูดจากปลายเรียวลิ้นที่กำลังโอบรัดปลายนิ้ว 

ละ...  เลือดที่นิ้วหาย ... ไม่สิ เลือดหยุดแล้ว นี่มันอะไรกัน คนๆนี้กำลังทำอะไร?

"เอ่อ.... " ชานฮีเริ่มรู้สึกกลัวคนๆนี้อย่างบอกไม่ถูก

" ระวังหน่อยซิ "

"...... คะ.... ครับ"

"ฮึ " ร่างสูงยิ้มให้อีกฝ่าย พลางลูบหัวอีกฝ่าย

"ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่กินเธอหรอก คนอื่นๆเขาเรียกที่นี่กันว่า ปราสาทผีสิงสินะ"

"เอ่อ......" ไม่รู้จะตอบอีกฝ่ายไปยังไงนอกจากส่งยิ้มแห้งๆให้

" คงเพราะไม่มีใครคิดว่าจะมีคนอยู่ที่นี่ แต่จะเข้าใจอย่างนั้นก็ไม่แปลกหรอกนะ เพราะที่นี่ก็ไม่มีใครอาศัยอยู่นอกจากฉันเพียงคนเดียว " 

อยู่คนเดียวเหรอ? เพราะแบบนี้นี่เอง คนๆนี้ถึงได้มีแววตาที่ดูเหงาและเศร้าแบบนั้น  ต้องอยู่คนเดียวเพียงลำพังในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ จะพูดเรื่องอะไรดีล่ะ จะชวนคุยยังไงดีให้บรรยากาศมันไม่กร่อยแบบนี้

"เอ่อ... ผม... ผมชอบดอกกุหลาบมากครับ!! " อีชานฮีเอ๊ย ผู้ชายที่ไหนเขาชวนกันคุยเรื่องดอกกุหลาบกัน ช่างเหอะ ... ไหนๆก็ไหนๆละ คุยต่อละกัน

" เวลาเห็นดอกกุหลาบที่นี่บานทุกๆปี ผมรู้สึกดีใจมากเลยนะครับ เพราะมันอยู่ในช่วงใกล้ๆวันเกิดของผมเลย

ดงมินมองไปที่อีกฝ่ายพลางยิ้มที่มุมปาก

" ฝนหยุดตกแล้ว ออกไปที่สวนไหมล่ะ? กุหลาบที่สวนด้านหลังยิ่งสวยกว่าด้านหน้าอีกนะ"

ร่างโปร่งพูดจบก็เดินไปเปิดประตูบานใหญ่พลางพยักหน้าเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายเดินตามเขาออกไป

ชานฮีลังเลอยู่ชั่วครู่แต่ก็ตัดสินใจเดินออกไปยังตามทางที่เจ้าของบ้านเชื้อเชิญ

"โอ้โห.... สวยจังเลยครับ! ดอกกุหลาบบานเต็มไปหมดเลย" 

ชายหนุ่มแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ดอกกุหลาบมากมายที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งไปทั่วสวน ขาก้าวไปยังตรงนั้นทีตรงนี้ที ร่าง เล็กอ้าแขนทั้งสองข้างพรางสูดเอากลิ่นหอมเข้าปอดหวังจะเก็บกลิ่นหอมสดชื่น แบบนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เข้ามาที่นี่อีกไหม 

ร่างเล็กหันไปหาเจ้าของบ้าน ตั้งใจจะพูดขอบคุณอีกฝ่ายแต่สายตาก็ต้องสะดุดกับดวงตาคมที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

ทำไมถึงได้มองมาด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างนั้น ทั้งๆที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก 

"เหง่ง... เหง่ง... เหง่ง" เสียงนาฬิกาดังมาจากภายในบ้านดึงสติร่างบางให้รู้สึกตัว ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก็ต้องตกใจที่เวลาผ่านไปเร็วอะไรเช่นนี้ 

" เอ่อ... เดี๋ยวผมคงต้องกลับแล้วล่ะครับ ส่วนเสื้อผ้าผมจะรีบซักรีดแล้วนำมาคืนให้คราวหน้านะครับ" 

หันหลังกลับเพื่อจะเดินจากไปก็ต้องหยุดกับเสียงเรียกทุ้มต่ำเบาๆของอีกฝ่าย

" ชานฮี "

ร่างเล็กหันหน้าไปก็เจอกับดอกกุหลาบสีแดงยื่นมาให้ที่ตรงหน้า

" ฉันให้ "

" ขอบคุณครับ คุณดงมิน" มือเรียวยื่นไปรับดอกไม้จากอีกฝ่าย

" พี่ดงมิน "

"ฮะ? " 

" เรียกพี่ดงมินก็พอ กลับดีๆล่ะ "     

ร่างเล็กพยักหน้าหงึกๆ แล้วเดินจากอีกฝ่ายออกมาด้วยความงง 

        ....  พี่ดงมินเหรอ? ทำไมรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้? ....

คงไม่มีอะไรหรอก คิดมากไปเองมั้ง รีบกลับดีกว่าดึกขนาดนี้แล้วโดนแม่บ่นหูชาแน่ๆ

ร่างสูงยังคงอยู่ในสวนกุหลาบ มือหนาถือช่อดอกไม้สีแดงสด พลางสูดลมหายใจเข้าไป ฉับพลันกลีบกุหลาบที่เคยบานกลับเหี่ยวแห้งและกลายเป็นสีดำ  ประกายในดวงตาคมค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงการมาของบางสิ่งบางอย่าง 

" หึหึ คุณหนูปาร์คดงมิน จะรอคอยอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน ทำไมไม่ใช้อำนาจของเจ้าจัดการให้เด็กคนนั้นให้เป็นของเจ้าไปเลยล่ะ เจ้าเหงาไม่ใช่เหรอ เจ้าไม่อยากได้ใครสักคนมาเคียงข้างเจ้าเหรอไง? " 

เสียงๆหนึ่งแทรกขึ้นมากับอากาศพร้อมกลุ่มควันสีดำที่มีลูกตาสีแดงฉายวาบอยู่

" ไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับเด็กคนนั้น เจ้าปีศาจ" 

" หึหึ ... ปีศาจเหรอ ถ้าข้าเป็นปีศาจแล้วเจ้าล่ะ เจ้าเป็นตัวอะไร? หรือเจ้ายังคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่ล่ะ ฮ่ะฮ่าฮ่า "

เสียงหัวเราะค่อยๆเบาลงและจางหายไปพร้อมกับกลุ่มควันสีดำ

ดวงตาคมจ้องมองกลุ่มควันสีดำที่เพิ่งจางหายไปด้วยความแข็งกร้าว เมื่อเห็นทุกสิ่งกลับสู่ความสงบเหมือนเดิมแล้ว จึงเดินกลับเจ้าไปยังตัวบ้านหลังใหญ่ มือหนาค่อยๆปิดประตู ดวงตาสีแดงค่อยๆเปลี่ยนสีกลับไปเป็นสีดำเช่นเคย 

ดงมินมองไปยังดอกกุหลาบที่ตกอยู่บนพื้น แล้วเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมา ตาเรียวเหลือบไปเห็นคราบเลือดที่ติดอยู่กับหนามแหลม ชายหนุ่มคลี่ยิ้มให้ดอกกุหลาบสีแดง

"หึ ชานฮี... เด็กน้อยของพี่ ยังเหมือนเดิมเลยนะ"

-TBC-




สุขสันต์วันลอยกระทงค่า ขอโทษที่หายไปนานนะคะ 
ตอนนี้เฉลยแล้วนะคะว่าชายหนุ่มแปลกหน้าคือใคร
พี่ดงมินนั่นเอง ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ^^