Fool [ Eric x Andy ]

เอี๊ยด! เสียงเบรคของยานยนต์ที่ใช้ขนย้ายสิ่งของสีขาวจอดเทียบหน้าบ้านข้างๆดังขึ้นทำให้เด็กหนุ่มที่กำลังนั่งทำการบ้านปิดเทอมอย่างขะมักเขม้นวางดินสอในมือลง แล้วชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่าง

" บ้านข้างๆเขาจะย้ายเข้ามาอยู่แล้วเหรอ ถ้ามีเด็กรุ่นเดียวกับเราก็ดีสินะ จะได้เป็นเพื่อนกัน "

เด็กหนุ่มพึมพัมกับตัวเอง พลางมองไปยังครอบครัวที่ย้ายเข้ามาใหม่ สายตาเหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายรูปร่างสูงหน้าตาคมคายที่เดินมากับแม่ของเขา

" แอนดี้ ! แอนดี้ ทำการบ้านเสร็จหรือยังลูก ลงมาหาแม่หน่อย " เสียงตะโกนเรียกจากผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาจากข้างล่างบ้าน

เด็กหนุ่มเดินลงตามเสียงเรียกหาของผู้เป็นแม่ที่กำลังวุ่นอยู่ในห้องครัว

" ยังไม่เสร็จเลยฮะแม่ แม่มีอะไรหรือเปล่าฮะ? "

" แม่ว่าจะทำคุ้กกี้น่ะ ว่าจะทำเพื่อเอาไปฝากให้เพื่อนบ้านที่ย้ายมาใหม่น่ะลูก อยากช่วยแม่ทำด้วยไหมล่ะ "

" อืมม์ ก็ได้ฮะแม่เดี๋ยวผมช่วยแม่ทำคุ้กกี้ให้เสร็จก่อนก็ได้แล้วค่อยขึ้นไปทำการบ้านต่อ "

มันอาจดูแปลกๆที่เด็กผู้ชายช่วงอายุวัยสิบต้นๆมาเข้าครัวทำขนมกับแม่แต่สำหรับแอนดี้แล้วเขาสนุกและชอบการทำอาหารและขนมมาก อาจเป็นเพราะที่บ้านมีแต่ผู้หญิงด้วยล่ะมั้ง ไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ คุณน้า คุณป้า และพี่สาวทุกคนในบ้านต่างก็เป็นงานบ้านงานครัวกันหมด ยกเว้นคุณพ่อไว้หนึ่งคนที่เป็นเหมือนผู้ชายเกาหลีทั่วๆไปที่เน้นการทำงานนอกบ้านเพื่อหาเงินเข้าบ้านซะมากกว่ามาหยิบจับหรือวุ่นวายกับงานภายในบ้าน

สองแม่ลูกช่วยกันอบขนมกว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปจนเกือบบ่ายแล้ว แอนดี้นำขนมที่ทำเสร็จบรรจุลงบนถุงใสแล้วผูกโบว์สีขาว เขาวางมันไว้ตรงโต๊ะทานข้าวตั้งใจว่าจะทานข้าวกลางวันให้เสร็จก่อนแล้วช่วงเย็นๆค่อยเอาไปให้เพื่อนบ้านที่ย้ายเข้ามาใหม่กับแม่อีกที

" ย้ายเข้ามาใหม่เหรอคะ? "

" ใช่ค่ะ ครอบครัวเราเพิ่งมาจากต่างประเทศน่ะค่ะ"

" ยินดีต้อนรับนะคะ ถ้ามีอะไรขาดเหลือหรืออยากให้ช่วย บอกได้เลยนะคะ "

" ขอบคุณนะคะ " หญิงสาวตอบพร้อมส่งยิ้มมาให้แอนดี้กับแม่ที่เอาคุ้กกี้มาฝากเพื่อนบ้าน

" ดิฉันก็มีลูกชายเหมือนกันค่ะ ชื่อเอริค น่าอายุมากกว่าหนูคนนี้"

 " แอนดี้ค่ะ ชื่อของเขาค่ะ " คุณแม่ตอบพร้อมส่งยิ้มกลับ

" แอนดี้จ๊ะ ช่วยเอาคุ้กกี้เข้าไปให้เอริคในบ้านทีสิจ๊ะจะได้ทำความรู้จักกันด้วยไงจ๊ะ "

เด็กหนุ่มหันมามองหน้าแม่ด้วยความลังเล แต่เมื่อเห็นแม่ตนเองพยักหน้าพลางยิ้มเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรก็โค้งหัวให้ผู้ใหญ่อีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ

เด็กหนุ่มตัวสูงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น พลางมองพิจารณาบ้านหลังใหม่อย่างไม่ค่อยชอบใจนัก เขาไม่อยากย้ายกลับมาที่เกาหลีเลยเพราะขี้เกียจปรับตัวและด้วยนิสัยของเขาที่ไม่ชอบเข้าหาใครก่อนด้วย ทำให้เด็กหนุ่มแอบกังวลอยู่เหมือนกันว่าจะปรับตัวเข้ากับเพื่อนและโรงเรียนใหม่ได้ไหม

" นายชื่อเอริคหรือเปล่า" เสียงเล็กๆดังขึ้นมา

 เด็กหนุ่มหันหน้าไปมองเจอเด็กหนุ่มตัวเล็กแก้มป่อง ตาชั้นเดียวที่กำลังทำหน้าเอ๋อๆอยู่

" ฉันชื่อแอนดี้นะ อยู่ข้างบ้านน่ะ นี่คุ้กกี้ ฉันกับแม่ช่วยกันทำ อร่อยนะ " เด็กหนุ่มตัวเล็กส่งยิ้มกว้างจนตาที่มีอยู่ชั้นเดียวปิดสนิท และแอบหวังว่าอีกฝ่ายจะประทับใจและอาจได้เป็นเพื่อนกันจากนี้ไป

 น่ารัก ..... ความรู้สึกแรกเจอที่เอริครู้สึกกับเด็กหนุ่มตัวเล็กตรงหน้า

" ขอบใจนะ ฉันชื่อเอริค ยินดีที่ได้รู้จักนะแอนดี้"

...................................................................

" เอริค! " เสียงตะโกนเรียกชื่อชายหนุ่มพาให้เขาหลุดจากภวังค์ ร่างสูงหันหน้าไปตามเสียงเรียก

" บอกกี่ทีแล้ว ว่าให้เรียกพี่น่ะ "

" พี่...... เอริค" คนตัวเล็กแกล้งยวนคนตัวโตกว่าพร้อมส่งยิ้มหวานมาให้

รอยยิ้มแบบนี้นี่ล่ะที่เอริคเกลียดนัก เห็นทีไรรู้สึกแปลกๆข้างในทุกที

" แล้วนี่มีอะไร ถึงได้มาหาที่นี่ "

 " เอริคลืมไว้ คุณป้าเลยฝากให้เอามาให้" แอนดี้ยื่นข้าวกล่องสีฟ้าให้อีกฝ่าย

" เออ ลืมไปเลย ขอบใจนะ " เพราะความที่เขาต้องรีบมาซ้อมบาสของชมรมตอนช่วงเช้าเลยทำให้ชายหนุ่มลืมหยิบมันออกมาด้วย

"ไม่เห็นเอริคจะไปซ้อมบาสกับเพื่อนเลย เห็นนะว่านั่งเหม่ออยู่น่ะ แอบอู้อยู่ล่ะสิ" คนตัวเล็กแซวอีกฝ่ายพร้อมทำหน้าทะเล้นใส่

เอริคยิ้มพลางส่ายหัวให้อีกฝ่าย ร่างสูงยื่นมือไปรับกล่องข้าวมาจากสองมือเล็ก ปลายนิ้วที่เผลอแตะกันเบาๆด้วยความไม่ตั้งใจนั้นมันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง แต่คนตรงหน้านี่สิช่างไม่รู้อะไรเอาซะเลย.....

" ข้าวติดปากน่ะเอริค "

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กข้างหน้า

" บอกให้เรียกพี่ไง "

" ไม่เห็นเป็นอะไรเลยแก่กว่ากันแค่ปีสองปี ไหนตอนเด็กๆเอริคบอกที่อเมริกาเขาเรียกชื่อกันเฉยๆไง"

ร่างเล็กบ่นพลางเอื้อมมือไปเขี่ยเม็ดข้าวข้างขอบปากให้อีกฝ่าย

 เป็นภาพที่ชินตาของคนในโรงเรียนนี้ไปแล้วสำหรับคู่นี้ จะคิดยังไงก็ไม่พ้นอยู่สองอย่าง ...

ถ้าไม่เป็นพี่น้องที่สนิทกัน ก็น่าจะมีอะไรที่พิเศษ....

" ก็ฉันไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าฉันเป็นเพียงเพื่อนนายนี่ "

เป็นคำตอบที่ทำให้แอนดี้แอบชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่าย ตาทั้งคู่สบกัน ร่างสูงมองอีกคนด้วยใบหน้านิ่งๆอย่างที่ชอบทำ ซึ่งมันทำให้คนตัวเล็กไม่ชอบเอาซะเลย

กับสายตาคู่นั้น....

เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่....

แอนดี้ค่อยๆชักมือกลับแล้วทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน....

ก็แค่ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังเขิน

" วันนี้กลับด้วยกันนะเอริค เดี๋ยวเจอกันที่เดิมนะ ไปล่ะ"

ยังไม่ทันฟังคำตอบจากอีกฝ่าย ร่างเล็กก็วิ่งออกไปเสียแล้ว ทิ้งให้อีกฝ่ายแอบอมยิ้ม

ทำไมจะไม่ยิ้มล่ะ...

ก็เวลาแอนดี้เขินมันน่ารักจะตาย

รู้สึกดีทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน

ชอบ.... แต่ไม่เคยเอ่ยออกไป

เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีบ่งบอกเวลาว่าเย็นมากแล้ว การซ้อมบาสก็สิ้นสุดลง เอริคเปลี่ยนชุดกีฬามาเป็นชุดนักเรียนแล้วเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าของตัวเอง แล้วรีบวิ่งไปหาคนตัวเล็กที่ห้องสมุดที่เดิมที่นัดกันไว้เป็นประจำ

           

" เอริค! "

ร่างสูงหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อเห็นเพื่อนห้องถัดไปที่อยู่ชมรมบาสด้วยกันเรียกไว้

" มีอะไร? "

" เรื่องแอนดี้..."

" ไม่ให้จีบ "

" เป็นแฟนกันเหรอไง"

" ปล่าวเป็น แต่ไม่ให้จีบ ไปนะ"

พูดตัดบทออกไปทั้งๆสีหน้าเรียบเฉย ไม่ใช่อะไร ข้างในใจมันกำลังรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกถามแบบนี้ และก็เช่นกันกับคำตอบที่ไม่ใช่ครั้งแรกเหมือนกัน

 ใช่ ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่หวง...

" รอนานไหม " เสียงแหบต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ

" มาก.... " เสียงเล็กๆพร้อมหน้าทะเล้นที่ชินตาไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกอะไรกับคำตอบที่ได้รับกลับมาเพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาแบบไหน เขาเพียงแต่เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของแอนดี้กึ่งลากกึ่งดึงออกมาเพื่อให้เดินด้วยกัน

ร่างเล็กมองมือหนาที่จับข้อมือของตนอยู่ก็เอื้อมมืออีกข้างไปแกะมันออก

แล้วเป็นฝ่ายกุมมือหนาๆนั่นไว้แทน

ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครพูดอะไรออกมา นอกจากรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากจากทั้งคู่

" เอริค "

" ว่าไง? "

" เอริคเคยชอบใครไหม? "

" ..... ทำไมเหรอ นาย.. กำลังชอบใครอยู่หรือไง? "

แทนที่จะตอบคำถามกลับถามกลับไปยังอีกฝ่าย สีหน้าที่ไม่ได้แสดงอะไรออกไปแต่แรงจับที่มือกลับแน่นมากขึ้น

" อืม ประมาณนั้นล่ะ"

"..........."

"..........."

" บอกเขาไปหรือยังล่ะ?"

" ถ้าชอบเขาก็บอกเขาไปสิ เดี๋ยวโดนคนอื่นตัดหน้าไปหรอก"

 ประโยคหลังที่พูดออกไปเอริครู้ดีว่าเขาไม่ได้พูดกับแอนดี้แต่กำลังบอกตัวเองต่างหาก

 แอนดี้เองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งสองคนยังคงเดินจูงมือกันไปอย่างเงียบๆจนถึงบ้าน คนตัวเล็กคงไม่รู้สินะ ว่าใจของเอริคลอยไปไหนต่อไหนแล้ว

หลังจากไปฝากท้องมื้อเย็นกับข้างบ้านมา เอริคก็กลับมาบ้านของตัวเอง เขาเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของเขา ดวงตาเรียวเหลือบไปมองผ้าม่านสีน้ำเงินเข้มที่ปิดอยู่ ในห้องของเขา ระเบียงห้องของอีกฝ่ายอยู่ตรงข้ามกัน หลายครั้งที่เคยคุยกันผ่านระเบียงนี้ อย่าว่าแต่คุยปีนหาอีกฝ่ายก็ยังเคยทำมาแล้ว

ร่างสูงยังจำได้ดีตอนที่เขาทำเนียนไม่ยอมกลับห้องตัวเองข้ออ้างคือ ง่วงมาก กลับห้องตัวเองไม่ไหว สุดท้ายคนตัวเล็กก็ต้องยอมให้เขานอนด้วย

ยังจำได้ไม่เคยลืม กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ที่โชยมายามคนตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอดเขา

จะเปิดดีไหม?

ทำไมยังรู้สึกอยากคุย .. ยังอยากเห็นหน้าอีก..

ทั้งๆที่เพิ่งลากันเมื่อกี๊

คนตัวเล็กนั่งอยู่บนเตียงหลังจากอาบน้ำเสร็จ ในหัวมันมีเรื่องให้คิด..

คิดถึงเรื่องเมื่อตอนเย็น สัมผัสของมือหนาที่กอบกุมมือเล็กยังคงอยู่

ไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดให้เห็นผ่านสายตาหรอกแต่มันกลับแจ่มชัดในความรู้สึกข้างใน

อบอุ่น... จนไม่อยากปล่อยมือเลย

 ก็ไม่รู้ทำไม? ทำไมถึงได้รู้สึกดีกับคนตัวโตนั่น คนเฉยชาไร้ความรู้สึกแบบนั้น... ไม่รู้มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไรที่ชอบเวลาที่ได้ต่อล้อต่อเถียงด้วยกัน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่หัวใจเต้นแรงยามโดนสายตาเรียวคู่นั้นมองมา

 เคยแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจจะเป็นคนพิเศษ เลยอยากจะลองใจดู แต่คำตอบที่ได้มาจากอีกฝ่ายในวันนี้...

บางทีเขาอาจจะคิดไปเอง ...

เราอาจจะเป็นแค่พี่น้องกัน...

" พี่น้อง .. เพราะแบบนี้ไงเลยไม่อยากเรียกพี่ "

เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ ถ้าคิดกับอีกฝ่ายได้แค่นั้นจริง จังหวะหัวใจคงไม่เต้นแรงแบบนี้หรอก....

ตื้ด ตื้ด

เสียงสมาร์ทโฟนเครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น

แอนดี้ลุกจากเตียงขึ้นไปหยิบมันมาเพื่ออ่านข้อความในแอพแชท เมื่อเห็นชื่อที่ขึ้นหน้าจอว่าเป็นใครก็ทำให้เขาแอบอมยิ้มไม่ได้

เอริค: นอนหรือยัง?

แอนดี้ : ยัง มีอะไร?

เอริค : นายชอบใคร?

แอนดี้มองข้อความล่าสุดที่เด้งมาก็เผลอถอนหายใจออกมา จะให้เขาตอบอีกฝ่ายไปยังไงดี ให้ตายเหอะ แต่ถ้าไม่ตอบแล้วทำเฉยๆไป คนตัวโตต้องบุกมาถามเขาต่อที่ห้องแน่ๆ ตามนิสัยคนหัวดื้อเวลาอยากได้อะไรก็ต้องเอาให้ได้ แต่ที่น่าเจ็บใจทำไมเขาต้องยอมทุกครั้งก็ไม่รู้เหมือนกัน

แอนดี้ : จะรู้ไปทำไม?

 เอริค : จะบอกกันดีๆหรือจะให้เข้าไปถามในห้อง

ไม่ใช่คำถามแต่เป็นประโยคบอกเล่าของอีกฝ่ายที่แกมบังคับให้ตนต้องตอบ คนตัวเล็กคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้เลยพิมพ์ข้อความกลับไป

แอนดี้ : อยากรู้ก็เปิดผ้าม่านมาคุยกันดีๆละกัน

มือกดส่งข้อความออกไปไม่นานนัก สักพักก็มีเสียงเคาะเบาๆดังขึ้นมาที่ระเบียงห้อง

จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่...

แอนดี้ลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านสีขาวที่ระเบียงห้องของตัวเอง

" ฉันบอกแค่ว่าให้เปิดผ้าม่านมาคุยกันดีๆไม่ใช่ให้ปีนมาหาแบบนี้ซักหน่อย ไม่กลัวตกไปเหรอไง? "

คนตัวสูงยืนทำหน้านิ่งเฉยอยู่ที่ระเบียงพลางเดินเข้ามาในห้องอย่างไม่สนใจคำบ่นของคนตัวเล็กนัก

" ตกลงว่าใคร "

"ใคร อะไรเหรอ? " ทำเป็นตีหน้าซื่อถามกลับอีกฝ่ายไปเพราะจงใจแกล้งให้อีกฝ่ายหงุดหงิดเล่น

ข้อมือเล็กโดนคว้าโดยมือหนา และด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้คนตัวเล็กล้มลงไปทับอีกฝ่าย เมื่อเงยหน้ามาระยะห่างช่างน้อย...น้อยจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอีกฝ่าย

 คนตัวเล็กพยายามขืนตัวเพื่อที่จะลุกขึ้นแต่กลับถูกคนที่ตัวโตกว่าเอาแขนมาโอบรอบตัวเขาไว้ เสียงหัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินและรู้สึก

" แอนดี้... แค่บอกมาว่าเป็นใคร? " เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างหู

" นาย.. ไม่รู้จริงๆเหรอว่าฉันชอบใคร? "

" ไม่รู้สิ แต่บางทีคงอยากให้แน่ใจว่าไม่ได้คิดอะไรไปเองมั้ง "

" คนที่ฉันชอบน่ะซื่อบื้อมากเลย ชอบทำหน้าไร้อารมณ์ จะแสดงความรู้สึกอะไรออกมาก็ทำไม่เป็น ไม่เคยทำอะไรให้มันชัดเจนด้วย แต่ก็ไม่รู้ทำไม.. ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้นฉันก็ยังคงชอบเขา "

คนตัวใหญ่ฟังคนตัวเล็กพูดไปก็แอบอมยิ้มไปพลางกระชับวงแขนให้คนตัวเล็กเข้ามาใกล้มากขึ้น

จะให้ไม่ยิ้มได้อย่างไรก็ที่อีกฝ่ายพูดมาทั้งหมดมันคือตัวเขาทั้งนั้นล่ะ

 " แอนดี้.. ตั้งให้ฟังให้ดีนะ ฉันจะพูดแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้นนะ"

" ............. "

" อันที่จริง ฉันก็ไม่แน่ใจเท่าไรกับสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกนาย ที่ไม่แน่ใจไม่ใช่เรื่องความรู้สึกของฉันนะ แต่ฉันแค่กลัวว่านายอาจจะไม่เหมือนเดิม "

" ..............."

" ทุกครั้งที่เราได้ใกล้ชิดกัน ความรู้สึกที่ฉันมีต่อนายมันค่อยๆมากขึ้นทุกที เวลาที่มีคนมาถามถึงความสัมพันธ์ของฉันกับนาย ฉันรู้สึกหงุดหงิดทุกทีเพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบเขาไปยังไง แต่ที่ฉันรู้คือ ฉันหวง.. ไม่อยากให้ใครได้ใกล้นายเหมือนฉัน "

คนตัวเล็กยังคงนั่งนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังพูดอยู่ด้วยซ้ำ เอริคค่อยๆผละออกจากแอนดี้ช้าๆ มือหนาประคองแก้มนุ่ม ริมฝีปากหนาค่อยๆขยับเข้าใกล้เพื่อสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากของอีกฝ่าย

" ทีนี้รู้หรือยังว่าฉันชอบใคร? "

E N D