Dream of a doll [Intro]

- Dream of a doll -

You only look at far places

I'm right here you know

if you'd only turn your head

just a little, you could see me

คุณมองออกไปในยังที่ห่างไกล

ทั้งๆที่ผมอยู่แค่ตรงนี้

ถ้าเพียงคุณหันกลับมามองสักนิด

เพียงนิดเดียวคุณจะมองเห็นผม

ผมเป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดาตัวหนึ่ง เป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดาๆ ไม่ได้มีราคาแพงอะไร เป็นเพียงตุ๊กตาที่ถูกตั้งโชว์อยู่ที่หน้าร้านขายของเด็กเล่น ผมนั่งอยู่ตรงนี้มานานแล้ว ผมเฝ้ารอใครสักคนที่จะมองมาที่ผมและพาผมกลับไปด้วย แต่ความฝันของผมก็ไม่เคยเป็นจริงสักที ทุกคนที่เข้ามาในร้านเอาแต่มองผ่านผมไปหมด ไม่ก็เลือกตุ๊กตาตัวอื่นกลับบ้านไปแทน... บางครั้งผมก็อยากร้องไห้ อยากตะโกนเรียกให้พวกเขาสนใจผมบ้าง...แต่ในความเป็นจริง ผมร้องไห้ไม่ได้...... ผมเปล่งเสียงอะไรออกไปก็ไม่ได้ เพราะผมเป็นเพียงแค่ตุ๊กตา....สิ่งที่ผมทำได้คือการนั่งมองผู้คนที่เดินผ่านหน้าบานกระจกใสหน้าร้านไปมาเท่านั้น......

จนวันหนึ่ง...มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง...เขายืนเกาะกระจกใสหน้าร้านและจ้องมองผมด้วยสีหน้าที่แตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ....เด็กคนนั้นหันไปสะกิดที่แขนแม่ของตนเอง แล้วชี้นิ้วของเขามาที่ผม.... จากนั้นเด็กคนนั้นกับแม่ของเขาก็พากันเข้ามาในร้าน พอเด็กคนนั้นเข้ามาแล้ว เขาก็วิ่งมาทางผม...

"แม่ครับ! ตัวนี้แหละครับที่ผมอยากได้ ตัวนี้ครับแม่!! " เขาพูดพลางชี้นิ้วมาที่ผม

ผมมองนิ้วเล็กๆนั้นด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง เหมือนดั่งตุ๊กตา..เพราะไม่สามารถแสดงสีหน้าใดๆได้... แต่ข้างในในใจของผมนั้นดีใจมากๆเลยที่ยังมีคนต้องการตุ๊กตาถูกๆและแสนจะธรรมดาอย่างผม...

เด็กน้อยค่อยๆเอื้อมมือเล็กๆของตัวเองมาหยิบตัวผมออกไป เขาค่อยๆจับผมและกอดผมแนบกับอกของเขาอย่างแผ่วเบา ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆเพราะไม่เคยมีใครสัมผัสผมแบบเขาเลย

" ตกลงตัวนี้แน่นะจ๊ะ " ผมได้ยินเสียงผู้เป็นแม่ถามเด็กน้อยดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน

"ครับแม่ ผมอยากได้ตุ๊กตาตัวนี้ครับ" เด็กน้อยตอบพลางกอดผมแน่นกว่าเดิมอีก หัวใจของผมมันกำลังเต้นรัวอย่างที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตุ๊กตาอย่างผมก็มีเสียงหัวใจด้วย แต่คงไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวผมเพียงคนเดียวเท่านั้น

ขณะที่ผู้เป็นแม่เดินไปจ่ายเงินเพื่อซื้อตุ๊กตากับเจ้าของร้าน เด็กน้อยก็อุ้มผมขึ้นมาตรงหน้าของเขา ผมได้เห็นหน้าชัดๆของเขาแล้ว  เด็กน้อยมีใบหน้าที่หวานค่อนไปทางเด็กหญิงซะมากกว่าเด็กผู้ชาย ดวงตากลมโตเป็นประกายมองมาที่ผม รอยยิ้มที่งดงามกว่าที่ผมเคยได้เห็นจากที่ไหนส่งมาจากเขา เสียงเล็กๆดังขึ้น

" สวัสดี เราชื่อชานฮีนะ เดี๋ยวนายกลับบ้านกับเรานะ นาย...นายก็ต้องมีชื่อเหมือนกันสิเนอะ อืมม?.....ชื่ออะไรดีนะ....นึกออกแล้ว...ชื่อบยองฮอนก็แล้วกัน "

เด็กน้อยจับผมนั่งบนตักของเขา มือข้างหนึ่งก็เอื้อมจับมือเล็กๆที่เป็นพลาสติกของผม ส่วนอีกข้างก็ประคองหลังของผมอย่างทะนุถนอม เขาค่อยๆเอนตัวผมไปทางข้างหลัง แล้วก้มหน้าลงมาสบตากับดวงตาของผม

"ยินดีที่ได้รู้จักนะบยองฮอน  กลับบ้านกับชานฮีนะ เดี๋ยวชานฮีจะดูแลบยองฮอนเอง"

ผมเพิ่งรู้ว่าการที่เรามีชืี่อให้ใครสักคนเรียกมันรู้สึกดีแบบนี้เอง

" ฮึ... บยองฮอนเหรอ ก็เท่ดีนะ"

T B C .