Dream of a doll [2]

Dream of a doll

It feels like nobody ever knew me until you knew me

Feels like nobody ever loved me until you loved me

Feels like nobody ever touched me until you touched me

Baby, nobody, nobody until you

มันเหมือนกับไม่มีใครรู้จักฉันดีเท่าเธอ

ราวกับไม่มีใครเคยรักฉันมากเท่าเธอ

และไม่เคยมีใครใกล้ชิดฉันได้เท่าเธอ

ไม่เคยมีใครเลย จนกระทั่งเธอเข้ามา

"บยองฮอน......จำไว้นะ เจ้าของของบยองฮอนก็คือชานฮีนะ"

" ทำไมล่ะ?" ผมแอบสงสัย

"เพราะอะไรรู้ไหม? แม่เคยบอกชานฮีว่าถ้าเรามีสิ่งของไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตามแล้วเราตั้งชื่อ ให้สิ่งของนั้น นั่นแปลว่าเราเป็นเจ้าของสิ่งนั้นอย่างสมบูรณ์  ชานฮีดีใจมากนะที่ได้เป็นเจ้าของของบยองฮอน ชานฮียังไม่เคยตั้งชื่อให้อะไรเลยนะ บยองฮอนเป็นของสำคัญของชานฮีนะ   ถึงจะมีตุ๊กตาอีกมากมายหลายตัวที่หน้าตาเหมือนบยองฮอนแต่สำหรับชานฮีแล้ว บยองฮอนจะเป็นตุ๊กตาตัวเดียวบนโลกใบนี้ของชานฮี และชานฮีก็จะเป็นเจ้าของคนเดียวบนโลกใบนี้ของบยองฮอนเท่านั้นยังไงล่ะ "

"เจ้าของคนเดียวอย่างงั้นเหรอ งั้นถ้าผมตั้งชื่อให้เด็กน้อยผมก็จะกลายเป็นเจ้าของของเด็กน้อยด้วยใช่ไหม อืมม์.....ชื่ออะไรดีนะ...... เด็กน้อยชื่อชานฮี... ชานฮี... อือม์...ชาน...ฮี....ชาน.... ชานนี่ ! ใช่แล้วชานนี่แล้วกัน "

" ชานนี่ ... ชานนี่ ... ชานนี่ได้ยินไหม ตอนนี้บยองฮอนก็เป็นเจ้าของของชานนี่เหมือนกันแล้วนะ"

ผมมองหน้าเด็กน้อยแล้วลองเรียกชื่อที่ผมตั้งดู รู้อยู่หรอกว่ายังไงเด็กน้อยก็ไม่มีทางได้ยินเสียงของผม แต่ผมอยากเรียกของผมนี่นา

"บยองฮอนรู้ไหมจริงๆแล้วสำหรับชานฮีบยองฮอนไม่ใช่แค่ตุ๊กตานะแต่เป็นเพื่อนคนแรกของชานฮีเลยล่ะรู้ไหม ดังนั้นบยองฮอนต้องดีใจนะที่ชานฮีเลือกบยองฮอนน่ะ"

" เพื่อนคนแรกของชานฮีเหรอ... หมายความว่ายังไง? ทำไมเด็กน้อยถึงไม่มีเพื่อนคนอื่นๆเลยล่ะ?" 

ขณะที่ผมกำลังสงสัยอยู่ๆเขาก็พูดตอบขึ้นมาอย่างกับเขาได้ยินผมยังไงยังงั้นเลย

"ชานฮีร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงน่ะ เวลาออกไปเล่นกับใครก็ไม่มีใครอยากเล่นกับชานฮีเท่าไรเลย แล้วเด็กคนอื่นๆก็ชอบล้อชานฮีด้วยว่าชานฮีหน้าเหมือนเด็กผู้หญิงบ้างล่ะ.. อ่อนแอบ้างล่ะ ชานฮีเลยไม่ค่อยอยากเล่นกับเด็กคนอื่นๆสักเท่าไรน่ะ แต่ช่างมันเถอะแค่มีบยองฮอนเป็นเพื่อนก็พอแล้ว" 

เขาพูดพลางส่งยิ้มหวานมาให้ผม 

"ทำไมน่ารักอย่างนี้นะชานนี่ บยองฮอนก็เหมือนกับชานนี่น่ะแหละ แค่มีชานนี่อยู่กับบยองฮอนแบบนี้บยองฮอนก็ไม่ต้องการใครอีกแล้วเหมือนกัน"

ผมรักรอยยิ้มของเขาจัง ทุกครั้งที่เขายิ้มและมองมาที่ผม ผมรู้สึกว่าตัวเองมีความหมาย ผมรู้สึกว่าตัวเองมีค่า ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ตุ๊กตาพลาสติกธรรมดาอย่างที่เคยเป็น ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะมีชีวิตจริงๆ ผมชอบที่จะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวเวลาที่โดนเด็กน้อยสัมผัส แปลกจังนะกับความรู้สึกเหล่านี้...ผมไม่ค่อยแน่ใจว่ามันคืออะไร แต่สักวันหนึ่งผมคงรู้ล่ะว่ามันเรียกว่าอะไร เด็กน้อยคงบอกผมได้....ใช่แล้ว!... สักวันหนึ่ง

เสียงใสๆของเด็กน้อยพูดเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องราวต่างๆไปเรื่อยเปื่อยไม่มี หยุดพัก ไม่ว่าจะเป็นนิทานที่แม่ของเด็กน้อยเคยเล่าให้ฟัง เช่นเรื่องเจ้าหญิงนิทราเอย เจ้าหญิงสโนไวท์เอย ผมแอบสงสัยจังว่าทำไมมันมีแต่นิทานของเด็กผู้หญิงทั้งนั้นเลยนะ แล้วดูเหมือนเด็กน้อยจะชอบเหลือเกินกับการที่เจ้าหญิงฟื้นเพราะโดนเจ้าชาย จูบเนี่ย เฮ้อ...เอาเถอะก็ยังเด็กนี่เนอะ

"บยองฮอนไปวิ่งเล่นกันเถอะ" 

เสียงเด็กน้อยพูดขึ้นมาเบาๆก่อนที่เขาจะอุ้มผมแล้วออกวิ่ง แต่เขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็หยุดหอบแฮ่กๆแล้ว ผมคิดไปเองหรือเปล่าทำไมใบหน้าของเขามันดูซีดจังเลย แล้วเหงื่อที่ออกตามมือเล็กที่กำลังจับผมอยู่นี่อีกล่ะ  

"วิ่งแค่ไม่กี่ก้าว ทำไมถึงเหงื่อออกขนาดนี้?"

ตุ๊ บ !!!  อยู่ๆเด็กน้อยก็ทรุดลงกับพื้น ทำให้ตัวของผมกระเด็นออกจากมือของเขาและตกลงไปที่พื้นอยู่ข้างๆขาของเขา เขาค่อยๆพลิกตัวเองมานั่งอยู่กับพื้นหญ้าแล้วเอื้อมมือเล็กๆมาที่ผม ชานนี่หยิบผมมาแนบอกไว้กับอกของเขาพลางค่อยๆหายใจเข้าและออกอย่างช้าๆ ทุกอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงเบาๆที่ดังตามจังหวะการหายใจของเด็กน้อยเท่านั้นในตอนนี้ที่ผมรับรู้ 

" แป๊ปนึงนะบยองฮอน...  ขอชานฮีอยู่แบบนี้อีกสักพักนะ ... ช่วยกอดชานฮีแบบนี้อีกสักพักนะ..." 

ผมรู้สึกถึงสัมผัสของวงแขนเล็กที่ค่อยๆกระชับกอดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ  กลิ่นหอมอ่อนๆและเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจของเด็กน้อยกำลังกล่อมให้สติ ของผมค่อยๆลอยละล่องไกลออกไป  รู้เพียงแค่ว่า ... อยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ ... อยากกอดกับชานนี่อย่างนี้ตลอดไป ... 

T B C .