OS: Friend's love : Byungchan

Friend's love : Byungchan

สวัสดี เราชื่ออีชานฮีนะ เสียงใสๆดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวาน 

บยองฮอนเงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้า เพียงตาทั้งคู่สบกัน

เหมือนโลกจะหยุดหมุนเพียงชั่วขณะ 

บริสุทธิ์ งดงาม เป็นสิ่งที่บยองฮอนรู้สึกเมื่อแรกพบกับชานฮี 

“บยองฮอนอยู่ไหน ฉันคิดถึง”

“บยองฮอนหายป่วยหรือยัง ฉันเป็นห่วงนะ”

“บยองฮอนไม่มีนายอยู่ เหงาชะมัดเลย”

ใจมันสั่นไหวกับคำว่า คิดถึง เป็นห่วง เหงา ของอีกฝ่าย

ความรู้สึกที่นายให้ฉันมา แค่เพื่อนหรือมากกว่านั้น

อยากถามออกไปเหลือเกิน แต่ก็กลัว 

กลัวคำตอบที่ได้รับกลับมาจะทำให้ตัวเองต้องเสียใจ

เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง และคงไม่ใช่แค่เขาเพียงคนเดียว

ที่ได้รับข้อความ และอาการแสดงความเป็นห่วงเป็นใยแบบนั้น

ชานฮีก็เป็นแบบนี้ คอยแคร์คนอื่นไปหมด

“ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ดีแล้ว” ประโยคเดิมๆที่ไว้ใช้ปลอบใจตัวเองซ้ำๆ

ระหว่างเราสองคนมันคืออะไร 

บางทีชานฮีก็ทำให้บยองฮอนรู้สึกว่าเขาคือคนพิเศษ

แต่บางครั้งก็ไม่ใช่ 

มันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหม บยองฮอนไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้

มันอบอุ่นเวลาที่ได้อยู่ใกล้กับชานฮี แต่ในความอบอุ่นมันก็มีความเหงาอยู่ด้วยเสมอ

เขาควรจะทำยังไงให้พ้นจากความรู้สึกครึ่งๆกลางๆแบบนี้เสียที

บยองฮอนหนาวเหรอ นั่งตัวสั่นเชียว เสียงชานฮีเอ่ยถาม

งั้นฉันช่วยให้ความอบอุ่นนะ มาจับมือฉันไว้สิ

เสียงหัวใจมันเต้นแรงเพียงแค่มือได้สัมผัสกัน

ชานฮีจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาหรือเปล่านะ

บยองฮอนฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังแหละ เอาหูมาสิ

อย่าบอกใครนะ นี่เป็นความลับระหว่างเราสองคนเท่านั้นนะ สัญญาสิ

ความลับระหว่างเราสองคนเหรอ ได้โปรดอย่าทำให้ฉันหวั่นไหวไปมากกว่านี้เลย 

หัวใจของฉันมันแทบละลายทุกครั้งที่นายทำแบบนี้

อย่าให้ฉันต้องคิดอะไรไกลเกินไปกว่านี้เลย

ความรู้สึกของฉันที่มีต่อนาย มันมากขึ้นทุกวันๆ นายไม่รู้เหรอ

นายไม่เคยรู้หรือเพราะนายไม่เคยสนใจที่จะรับรู้กันแน่ ชานฮี

หรือควรจะลองใจ ลองห่างกันไปสักพักให้รู้สึกว่าคิดถึง

ลองเปลี่ยนไปเคียงข้างคนอื่นดูเผื่ออีกฝ่ายจะได้เห็นความสำคัญของเขาบ้าง

ลองดูดีไหม เผื่ออะไรๆที่มันพร่าเบลออยู่ในตอนนี้จะชัดเจนขึ้นมาบ้าง

บยองฮอนตัดสินใจที่จะลองใจชานฮีดู เค้าคิดว่ามันก็ไม่ได้เสียหายอะไรที่จะลองเสี่ยงดู

บยองฮอนหันมาพูดคุยและออกเที่ยวกับเพื่อนคนอื่นๆที่ไม่ใช่ชานฮีดูบ้าง

แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับชานฮี มันก็ยังคงเหมือนเดิม 

ถึงบยองฮอนจะไปไหนกับคนอื่น ชานฮีก็ดูเฉยๆ 

และบางครั้งเหมือนจะไม่สนใจบยองฮอนด้วยซ้ำ

ชานฮีก็ยังมีเพื่อนคนอื่นอีกมากมายที่คอยอยู่เคียงข้างนอกจากบยองฮอน

เหงา ทำไมถึงรู้สึกเหงาขนาดนี้

จากที่ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหงา กลับกลายเป็นตัวเขาเองที่รู้สึก

หรือจริงๆแล้วฉันไม่ได้มีความสำคัญกับนายเลย

หรือจริงๆแล้วเป็นฉันเองที่คิดไปเองฝ่ายเดียว

บยองฮอนตัดสินใจนัดชานฮีออกมา

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ยอมทุกอย่างแล้ว

เพราะเขาอยู่อย่างนี้ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

เขาต้องการให้มันจบไม่ว่ามันจะต้องจบแบบไหนก็ตาม

ถ้าชานฮีจะไม่ตอบรับความรักของบยองฮอนก็ไม่เป็นไร

อย่างน้อยความสัมพันธ์นี้มันก็จะได้ชัดเจนสักที

“ชานฮี ฉัน .. ฉันรักนายอ่ะ”  ตัดสินใจพูดออกไป อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

“ฉันก็รักนาย บยองฮอน ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่” 

อีกฝ่ายตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน

“แต่ฉันไม่ได้รักนายแบบเพื่อนนะชานฮี”

“.....................................”

เงียบ ทำไมถึงเงียบ เงียบคืออะไร บยองฮอนกำลังจะต้องผิดหวังใช่ไหม

ช่างมันเถอะ เขาเองก็เตรียมใจไว้แต่แรกอยู่แล้วนี่นา

“เอ่อ .. ขอโทษนะชานฮี ฉันคงทำให้นายลำบากใจสินะ”

ยังไม่ทันจะพูดจบดี ก็ถูกอีกฝ่ายเข้ามากอดเอาดื้อๆ

“.......ชาน....ฮี.........”

“.....................................”

ชานฮีกอดบยองฮอนแน่นแต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมา 

บยองฮอนตัดสินใจกอดตอบ แล้วถามออกไป

“ชานฮี ฉันขอถามอะไรหน่อยนะ นายไม่ต้องตอบเป็นคำพูดก็ได้ แค่พยักหนาหรือส่ายหน้า ก็พอ โอเคมั้ย”

ชานฮีพยักหน้าขึ้นลงเบาๆในอ้อมกอดของบยองฮอน

“ตอนฉันไม่ได้อยู่ข้างๆนาย นายเหงาไหม ” 

บยองฮอนแอบอมยิ้มเล็กๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าขึ้นลง  

“แล้วตอนที่เห็นฉันไปกับคนอื่น นายไม่ชอบใช่ไหม”

เป็นอีกครั้งที่อีกฝ่ายตอบรับด้วยการพยักหน้าทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“งั้นคำถามสุดท้ายแล้วนะ” บยองฮอนค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้หูของอีกฝ่ายและกระซิบถาม

“ชานฮีก็รักบยองฮอนเหมือนที่บยองฮอนรักชานฮีใช่ไหม”

หลังจบคำพูด ชานฮีผละออกมาจากบยองฮอน ดวงตากลมสบกับตาเรียว 

ใบหน้าหวานอมยิ้มพลางเอื้อมตัวไปกระซิบข้างๆหูของอีกฝ่าย

“ใช่ ชานฮีก็รักบยองฮอนเหมือนที่บยองฮอนรักชานฮีนั่นแหละ”