Hidden message [Byunghun x Chanhee Ft. Minsoo]

"  เอี๊ยด"  เสียงเบรกของรถยนต์คันขนาดเล็กสีขาวดังขึ้นหน้าสนามกีฬาแห่งหนึ่งในกรุงโซล

" แข่งรักบี้เหรอ? " เสียงคนขับรถเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งมาด้วยทางด้านข้างของคนขับ

"......................"

" แข่งแบบนี้ฉันไม่อยากดูหรอก " 

" ปึ้ง" เสียงกระแทกประตูรถดังขึ้นทั้งที่หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบดีด้วยซ้ำ

" เดี๋ยวก่อนซิบยองฮอน... บยองฮอน"

หญิงสาวพยายามตะโกนเรียกชายหนุ่ม แต่เขาก็ไม่ได้มีทีท่าจะหยุดหรือสนใจเธอสักนิด ชายหนุ่มยังคงเดินหน้าต่อไปยังจุดหมายของเขานั่นคือสนามแข่งรักบี้

บยองฮอนเดินมาเรื่อยๆจนถึงสนามแข่งรักบี้ เขาเดินขึ้นไปที่อัฒจันทร์ที่มีผู้คนกำลังนั่งเชียร์นักกีฬาของทั้งสองฝ่าย นั่งอยู่ จำนวนกองเชียร์ไม่ได้มากมายนักตามที่เขาคาดไว้น่ะแหละก็มันเป็นเพียงการแข่ง ของระดับโรงเรียนเท่านั้น แถมไม่ใช่โรงเรียนชื่อดังอะไรซะด้วย ดังนั้นไม่แปลกหรอกที่อัฒจันทร์จะมีคนนั่งโหรงเหรงแบบนี้  ขณะที่คิดอะไรเพลินๆดวงตารีก็เหลือบไปเห็นผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งกำลังนั่ง อยู่คนเดียวตรงกลางของอัฒจันทร์  ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงอัตราการเต้นหัวใจที่เร็วขึ้นของตัวเอง

" ใช่... หรือเปล่า?"   เสียงพึมพำเบาๆกับตัวเองดังขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงจ้องมองไปที่ใบหน้าหวานและดวงตากลมโตที่กำลังตั้งใจดูการแข่งขันใน สนามอยู่สักพัก บยองฮอนค่อยๆเดินไปทางตรงกลางอัฒจันทร์แล้วหยุดนิ่งด้วยความลังเลใจว่าควร เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายดีหรือไม่ 

" รอด้วยบยองฮอน "

เสียงหญิงสาวคนเดิมที่ขับรถมาด้วยกันตะโกนเรียกเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาตกใจมากเท่าที่เห็นชายร่างเล็กนั้นดันหันหน้ามาตามเสียงเรียกด้วย

ดวงตากลมโตของชายร่างเล็กสบดวงตาเรียว สีหน้าแสดงถึงความประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ากลับไปดูการแข่งขันอีกครั้ง

ร่างสูงจึงเลือกที่จะเดินขึ้นไปนั่งห่างจากชายหนุ่มร่างเล็กเพียงสองขั้น ของอัฒจันทร์โดยมีหญิงสาวผมยาวนั่งอยู่ข้างๆ พลางบ่นอุบอิบๆที่ชายหนุ่มไม่ให้ความสนใจเธอนัก 

" บยองฮอนนี่นะ ฉันอุตส่าห์ขับรถมาส่งนะ จะรอหน่อยก็ไม่ได้ แล้วนี่ทีมไหนแข่งกับทีมไหนล่ะเนี่ย " 

" ทีมของโรงเรียนเก่าฉันน่ะ "

ชายหนุ่มตอบไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าคนถามด้วยซ้ำ ขณะที่ตาเรียวมองไปยังสนามแข่งขัน ภาพนักกีฬาที่กำลังรับส่งลูกรักบี้ในสนามแข่งก็ทำให้เขาคิดถึงความทรงจำใน อดีต .. ตอนที่เขายังเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายอยู่นั่นเอง

" เฮ้ย บยองฮอนถ้าตรงนี้มีเสื้อกล้ามกับผ้าเช็ดหน้าอยู่"

เสียงแหบต่ำของชายร่างสูงเอ่ยถามขึ้นมา

"หืม?"

" ฉันสมมุติน่ะ แกว่าขโมยอะไรมันจะมีความผิดหนักกว่ากัน "

" จะไปรู้เรอะ มินซู ฉันว่าจะขโมยอะไรมันก็ผิดเหมือนกันแหละ"

"เฮ้ย จริงรึเนี่ย" มินซูพูดพลางดึงผ้าเช็ดหน้าในมือออกมาดู

เมื่อบยองเห็นก็เอื้อมมือไปดึงผ้าเช็ดหน้าจากมือมินซูทันที 

" ไอบ้ามินซูนี่อ่ะเหรอที่แกว่าสมมุติ ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ของชานฮีใช่มั้ย" 

"ใช่ ทำไงดี ถ้าเขารู้จะโกรธมากมั้ย" มินซูถามกลับไปด้วยสีหน้าที่เริ่มจะวิตกกังวลมากขึ้น

" งั้นฉันจะช่วยแกเก็บเป็นความลับนะ แต่.. ขอแบ่งครึ่งนึงละกัน" ชายหนุ่มพูดพลางทำท่าฉีกผ้าเช็ดหน้า

"เฮ้ย! อย่านะเว้ย !!! แกนี่ชอบแกล้งฉันจริง ของชานฮีเลยนะเว้ย!!! "  

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็เพราะว่าเป็นของชานฮีไง ฉันเลยจะขอครึ่งนึง"

บยองฮอนกำลังหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง ทั้งๆที่คิดว่าไม่น่าจะรู้สึกอะไร แต่เขายังคงจดจำเหตุการณ์ในวันนั้น... วันฝนพรำ ช่วงฤดูใบไม้ผลินั้น... วันแรกที่ได้พบกับอีชานฮี

.......................................

เปาะแปะๆๆ เสียงเม็ดฝนที่กำลังตกลงมาจากท้องฟ้า บยองฮอนกำลังยืนหลบฝนอยู่ใต้สะพานลอยตรงร้านขายของชำใกล้ๆสนามเด็กเล่นอยู่คนเดียว

"บ๊อกๆๆ.. งื้ดๆๆ" 

เสียงลูกหมา? เด็กหนุ่มคิดและสงสัยว่ามันดังมาจากไหน เขาเริ่มเดินจากจุดใต้สะพานลอยที่เขาอยู่ไปยังสนามเด็กเล่นที่เขาคาดว่า เสียงลูกหมาน่าจะมาจากที่นั่น

ตอนนี้ตัวเขาเริ่มเปียกเพราะสายฝนที่โปรยปรายลงมาแค่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้สนใจ และยังคงเดินหาลูกหมาตามที่ตัวเองได้ยินเสียง

" ฮ่าฮ่า..อย่าเลียสิ" 

เสียงเล็กๆดังลอยมาจากตรงพุ่มไม้ ชายหนุ่มเลยหยุดชะเง้อมองหาที่มาของเสียง สายตาเหลือบไปเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังอุ้มลูกหมาตัวสีดำอยู่

เด็กผู้หญิง? ไม่สิ นั่นมันเครื่องแบบนักเรียนชาย แต่ทำไมคนใส่ถึงได้หน้าตาจิ้มลิ้มและน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงนัก

" งี้ดๆๆ ... บ๊อกๆๆ" 

" รู้แล้วน่าๆ .... หิวใช่ไหมล่ะ ? โดนทิ้งมาเหรอ ไม่เป็นไรนะ หยุดร้องไห้.... อย่าร้องไห้นะ ... ไปอยู่กับชานฮีนะ "

ภาพเด็กหนุ่มร่างบางที่กำลังกอดลูกหมาท่ามกลางสายฝน ดวงตากลมโตทอประกายแต่แฝงไปด้วยความเหงาคู่นั้นเหมือนมีมนต์สะกดทำให้บยอง ฮอนไม่กล้าขยับไปไหน  เป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งรู้ว่าบางครั้งความงดงามมันก็ไม่จำเป็นต้องเกิดกับ ผู้หญิงเสมอไป....

และตั้งแต่วันนั้นมาก็เฝ้าแอบคอย อยากที่จะได้เห็นและรู้จัก แต่เขาก็ไม่เคยได้เจอเด็กคนนั้นอีกเลย จนกระทั่ง......

วันเปิดเรียนวันแรกของชั้นมอปลาย

" เฮ้ย บยองฮอน เมื่อกี๊ฉันเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง อยู่ห้องสองโครตน่ารักเลยว่ะ หน้าหวานอย่างกับผู้หญิงเลย "

"ใครวะ ?  เด็กเข้าใหม่เหรอวะ? "

" นั่นไง คนนั้นไง คนตัวเล็กๆที่นั่งอยู่ตรงกลางอ่ะ " มินซูชี้ตรงไปยังกลุ่มเด็กผู้ชายที่นั่งหันหลังเรียงกันสามคนในโรงอาหาร 

" เขาชื่อ อีชานฮี แกจำหน้าเขาไว้นะบยองฮอน เพราะฉันจะให้แกช่วยจีบ "

"..................."

" เฮ้ย ทำไมเงียบไปวะ ? "

" แกชอบจริงอ่ะ " 

"จริงซิวะ คนนี้รักแรกพบเลยนะเว้ย "

" ได้ ฉันจะเอาใจช่วยแกให้จีบติดแล้วกัน "

.................................................

" บยองฮอน นี่ บยองฮอน " เขาได้สติเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากหญิงสาวคนเดิมที่มาด้วย

" มีอะไร? " 

" ฉันเบื่ออ่ะ เราไปที่อื่นกันเถอะนะ " 

" การแข่งยังไม่จบเลย ถ้าเบื่อก็กลับไปรอที่รถไป "

" งั้น... ฉันไปรอในรถนะ " หญิงสาวพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไป

บยองฮอนมองไปที่แผ่นหลังเล็กของคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าห่างออกไปเพียงสองขั้น ของอัฒจันทร์จากตำแหน่งของตัวเขาเอง เหมือนอีกฝ่ายจะรู้สึกตัวเพราะร่างเล็กหันกลับมามองที่เขา ตากลมสบตาตาเรียว ทุกอย่างดูเงียบงัน เขาจึงตัดสินใจทำลายความเงียบนั้น

"ยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ" 

" พอดีมีเรื่องที่ยังต้องทำน่ะ แต่วันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว " ชายร่างเล็กตอบกลับมา

" จากพ่อแม่มาโซลตั้งสามปี ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้วสินะ" 

อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรกลับมานอกจากรอยยิ้มจางๆและหันหน้ากลับไปดูเกมกีฬาในสนามต่อ

"ตกต่ำลงมากเลยนะ ชมรมรักบี้ของเราคงไม่มีโอกาสสู่ระดับประเทศอีกแล้ว " 

ร่างสูงพูดพลางมองไปยังผู้เล่นในสนามแข่ง ภาพนักกีฬาในสนามถูกทับซ้อนด้วยภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อีกคน 

" ฉัน..... น่ะ....." เสียงเล็กๆของอีกฝ่ายดังขึ้นมา

".........................." 

" ได้รับจดหมายรักจากมินซู "

"  ฉันรู้ "  ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะก็ข้อความในจดหมายเขานี่ล่ะที่ช่วยตรวจทานความเรียบร้อยให้มินซูก่อนที่จะเอาไปให้ชานฮีนี่

" นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับจดหมายรัก.. กว่าจะเขียนตอบใช้เวลาตั้ง3วัน "  ร่างเล็กพูดต่อขณะที่ดวงตากลมยังคงมองไกลออกไปยังสนามแข่ง

บยองฮอนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาแค่ไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์นั้นอีกแล้ว ไม่อยากนึกถึง... แต่ก็ไม่มีทางลืมได้เช่นกัน

...........................................

"บยองฮอน ! " เสียงแหบต่ำตะโกนเรียกชายหนุ่มที่กำลังจะขับมอเตอร์ไซต์ออกไป คนขับกันมามองตามต้นเสียงที่เรียกเขา

"ขอซ้อนไปด้วยคน "

"ไม่ได้หรอก แกเป็นความหวังอันยิ่งใหญ่ของวงการรักบี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุแล้วแกเป็นอะไรขึ้นมา ฉันก็รับเละเลยน่ะสิ" ชายหนุ่มปฏิเสธเพื่อนทันควัน

" เอาน่า !ไปส่งฉันที่บ้านที ขอร้องล่ะ! กำลังรีบ " มินซูยังคงไม่ยอม

"แกจะรีบกลับบ้านทำไมวะ" บยองฮอนเริ่มสงสัย

มินซูยกซองจดหมายสีครีมขึ้นมาโชว์บยองฮอน

" ชานฮีเขาตอบกลับมาแล้ว ฉันจะรีบกลับไปอ่านที่บ้านอ่ะ แกช่วยฉันหน่อยสิวะ " น้ำเสียงตื่นเต้นดวงตายิ้มหยี ดูก็รู้ว่าเพื่อนเขาดีใจมากแค่ไหนที่ได้รับจดหมายตอบกลับมา 

"ก็ได้ " ขายหนุ่มพูดพลางถอดหมวกกันน็อคที่ตัวเองสวมอยู่แล้วยื่นใหัมินซู

" เอ้า สวมหมวกซะ "

"แล้วแกล่ะ ?"

"ถ้าทำให้แกบาดเจ็บฉันขอตายดีกว่า " 

" อย่าพูดเป็นลางอย่างนั้นสิ"  มินซูพูดพลางสวมหมวกกันน็อคที่ได้มา

บยองฮอนขี่มอเตอร์ไซต์ออกไปขณะที่จะถึงทางโค้งของถนนก็มีหมาสีน้ำตาลตัว หนึ่งวิ่งตัดหน้า เขาจึงรีบเบรคอย่างกระทันหันจนมอเตอร์ไซต์ไถลล้มไปกับพื้นถนน ร่างสูงรู้สึกเจ็บที่แขนข้างซ้ายมากแต่สิ่งที่เขาคิดถึงตอนนั้นคือ คนที่นั่งซ้อนเขามาต่างหาก เขาเห็นมินซูกลิ้งไปอีกด้าน ขายหนุ่มจึงตะโกนเรียก 

"เป็นอะไรหรือเปล่า มินซู? !!!"

"ไม่เป็นไรๆ "

มินซูค่อยๆยันตัวขึ้นพร้อมหมวกกันน็อคที่ยังคงใส่อยู่ที่หัว โดยไม่เห็นรถบรรทุกที่วิ่งทางโค้งมาด้วยความเร็วทางด้านหลังของเขา

" โครม !!!!!!!!!!!!!!!!!"

..................................................

" ยังเจ็บแขนอยู่หรือเปล่า? "

" ..... ไม่แล้ว..... "

" คุณแม่ของมินซูบอกว่า.... จดหมายตอบของฉันฉบับนั้น...... บยองฮอนเป็นคนอ่านให้เขาฟัง..... "

" อือ ......." 

 ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป มากกว่าแค่การตอบรับ เนื้อความในจดหมาย ทุกตัวอักษรในกระดาษสีขาวแผ่นนั้น... ยังคงอยู่ในความทรงจำของบยองฮอนเช่นเดียวกับภาพมินซูที่ได้รับบาดเจ็บที่ นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลยังคงแจ่มชัด

" อ่าน....ให้ฟังทีสิ.... บยองฮอน "

มินซูยื่นซองจดหมายสีครีมที่มีรอยเลือดเปื้อนอยู่ให้แก่เพื่อนรักของตน บยองฮอนรับจดหมายมาและพยายามแกะซองจดหมายด้วยความทุลักทุเลเรื่องจากแขนซ้าย ของชายหนุ่มมีเฝือกดามไว้อยู่ 

" เอาเฉพาะ ... เนื้อๆนะ " เสียงแหบต่ำพูดขึ้นเบาๆทั้งๆที่ยังคงปิดตา มินซูรู้สึกอ่อนเพลีย แค่จะลืมตาทำไมมันยากขนาดนี้

บยองฮอนคลี่กระดาษจดหมายสีขาวที่ส่งกลิ่นหอมจางๆขึ้นอ่านให้คนที่นอนอยู่บนเตียงฟัง

" วันอาทิตย์ ว่างมั้ย? ชานฮีเขาตอบโอเคน่ะสิ

เขามีเรื่องอยากจะคุยกับแกมากมายเลยจะรอพบแกที่ลานน้ำพุในสวนสาธารณะหน้าสถานีตอน เก้าโมงเช้า...

อย่าไปสายล่ะ เข้าใจมั้ย? "

" เก้าโมงเช้า... เหรอ.. วันเสาร์มีแข่งซะด้วย... จะไหว.. มั้ยนะ.... หลังวันแข่งทุกครั้งฉัน... มักนอน...ตื่นสาย....  เสมอเลย"  น้ำเสียงแหบแห้งของมินซูค่อยๆพูดออกมาอย่างช้าๆและค่อยๆแผ่วเบา 

" อย่าห่วงเลยน่า เดทครั้งแรกของแกนะเว้ย แกจะข่มตาหลับได้ลงเหรอ "

" ...... เออ ... จริงด้วย " เสียงพึมพำสุดท้ายจากมินซูพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากก่อนที่ชายหนุ่มจะเงียบไป แม้กระทั่งเสียงลมหายใจก็ไม่ได้ยิน.....

..............................................

" คุณแม่ของมินซูขอบคุณฉัน ท่านบอกว่าเพราะจดหมายของฉัน... ทำให้เขาจากไปด้วยสีหน้าเป็นสุข..."

"..................................."

บยองฮอนไม่ได้พูดตอบอะไรออกไปทิ้งไว้แค่ความเงียบงันไว้กลางทางของบทสนทนา

ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ คล้ายๆว่าต่างคนก็ต่างจมอยู่กับความนึกคิดของตนเอง เวลาผ่านไปเท่าไรไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีผู้คนมากมายบนอัฒจันทร์ก็ค่อยๆทยอยเดินออกจากอัฒจันทร์

ร่างสูงหันหน้าไปมองสกอร์บอร์ด เขาไม่ได้แปลกใจกับผลการแข่งขันนัก มันก็เป็นแบบนี้แหละ แพ้มาทุกครั้ง ตั้งแต่ที่มินซูไม่อยู่

ชานฮีค่อยๆลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินขึ้นไปยังทางออกของอัฒจันทร์ ร่างเล็กหยุดเดินแล้วหันไปมองยังร่างสูงที่ยังคงมองไปที่สนามแข่งที่ไร้ผู้ คนอยู่อย่างนั้น ตากลมโตค่อยๆไล่มองทุกส่วนของคนตรงหน้า....คงทำได้แค่จดจำไปแบบนี้ เสียงถอนหายใจเบาๆก่อนเปล่งเสียงเรียกให้อีกฝ่ายได้รู้สึกตัว

" อีบยองฮอน ... โชคดีนะ "

" ... อือ ... " ร่างสูงตอบกลับไปทั้งที่สายตายังคงมองไกลออกไป ดีแล้วล่ะ มันคงต้องเป็นแบบนี้สินะ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายที่ค่อยๆลับหายไป 

ร่างสูงยังคงนั่งอยู่ตรงที่เดิมแม้ในตอนนี้ไม่เหลือผู้คนแม้เพียงสักคนใน อัฒจันทร์นี้อีกแล้ว ความคิดของเขายังคงตีกันไปมาอยู่อย่างนั้น ชายหนุ่มตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกจากที่นั่งไปยังทางออก เขาเดินไปเรื่อยๆผ่านรถยนต์สีขาวคันเล็กที่คุ้นตา จะไม่คุ้นตาได้ยังไงก็นั่งมาเมื่อเช้านี้เอง

" แข่งเสร็จแล้วเหรอ? บยองฮอน ไปขับรถเล่นกันเถอะ " 

เสียงหญิงสาวคนขับเปิดกระจกรถเอ่ยถามแล้วส่งยิ้มหวานมาที่ร่างสูง แต่ชายหนุ่มกลับเดินผ่านรถคันสีขาวนั้นไปโดยไม่แม้แต่จะมองคนที่คุยและเอา แต่เรียกชื่อเขาด้วยซ้ำ

"บยองฮอน  ... อีบยองฮอน .... " เสียงตะโกนไกลๆไม่ได้ทำให้บยองฮอนหยุดสนใจเลยสักนิด เพราะในหัวของชายหนุ่มตอนนี้มีแต่ข้อความในจดหมายที่ย้ำซ้ำไปมาอยู่ในหัว 

" ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว 

เขาคืออีบยองฮอน ขอโทษนะ "

E N D .




* ต้องขอบคุณพี่ออมที่ช่วยคิดชื่อเรื่องมากเลยค่ะ ยากกว่าแต่งฟิคก็คิดชื่อเรื่องนี่ล่ะค่ะ   
  สำหรับฟิคเรื่องนี้หวังว่าจะชอบกันนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ^^