Secret Rose Garden [1]

I sent you away, but my waiting has just begun

Don't leave my love. I may never see you again.

You are still in my heart.

For you, it’s separation. For me, it’s waiting.

สิ่งที่เกิดขึ้นในสวนกุหลาบนั้นเป็นความลับที่ไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้

...... ชานฮี ......

"เอ๊ะ? " ร่างบางหันหลังกลับไปมองยังสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ที่ถูกปล่อยปละทิ้งไว้รกร้างขณะที่กำลังเดินฝ่าสายฝนเพื่อที่จะกลับบ้านของเขา

ใครน่ะ...? เหมือนมีใครสักคนเรียกชื่อเขาเลยแต่หันไปมันก็ไม่มีใครเลยนี่นานอกจากบ้านร้างหลังใหญ่

" สงสัยจะคิดไปเอง ไม่มีใครสักหน่อย ที่นี่ก็เป็นบ้านร้างมาตั้งนานแล้ว รีบกลับบ้านดีกว่า" ปากเล็กบ่นเบาๆพลางยกกระเป๋านักเรียนสีดำขึ้นบังหัวเพราะเม็ดฝนที่ตกลงมา เริ่มใหญ่ขึ้นแล้ว


รอยยิ้มมุมปากแสดงถึงความพอใจของชายแปลกหน้าที่มองลงมาจากหน้าต่างชั้นสองของบ้านร้าง ดวงตาคมสีแดงกำลังจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างเล็กที่ค่อยๆเดินห่างออกไปจนลับสายตา

" ชานฮี... ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ "

.....................................................

ในสระว่ายน้ำของโรงเรียนมัธยมที่มีแต่นักเรียนชายล้วนแห่งหนึ่งในกรุงโซล

"บยองฮอน!!!"

ร่างโปร่งที่กำลังว่ายน้ำเล่นอยู่ในสระหันไปมองตามเสียงตะโกนเรียกทางข้างหลังของเขาที่อยู่บนสระน้ำ

"ขึ้นได้แล้ว ทุกคนเขาซ้อมกันเสร็จหมดแล้ว!! วันนี้เป็นเวรฉันที่ต้องทำความสะอาดสระนะ"

" ชานฮีอ่ะ ขออีกสิบนาทีนะ.. นะๆๆๆ" ไม่ได้พูดเปล่าแต่เอามือควักน้ำสาดไปยังคนด้านบนอีกด้วย คล้ายจะตั้งใจยวนให้อีกคนโมโหเล่น

"จะทำอะไรน่ะ"

และมันก็ได้ผลเสียด้วย เสียงโวยวายแสบแก้วหูกับสีหน้าเหมือนจะงอนแบบนี้ล่ะที่บยองฮอนชอบนัก

" เดี๋ยวฉันช่วยทำก็ได้ น่านะ"

รอยยิ้มแบบนี้... แล้วจะให้ทำยังไงได้นอกจากยอม เกลียด... เกลียดรอยยิ้มของบยองฮอนมากเลย

" งั้นฉันไปจัดการเก็บโฟมให้เข้าที่ก่อนแล้วกัน นายก็รีบว่ายแล้วก็รีบขึ้นมาช่วยฉันเร็วๆล่ะ"

"ขณะที่ชานฮีกำลังเก็บโฟมที่กองระเกะระกะให้เข้าที่จนใกล้จะเสร็จก็ มีกลุ่มเพื่อนในห้องที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จหลังจากเรียนว่ายน้ำในชั่วโมงสุด ท้ายของวันเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

" อ้าว ชานฮี ยังไม่เสร็จอีกเหรอ? รอบยองฮอนอีกล่ะสิ" เสียงชางฮยอนเพื่อนสนิทในกลุ่มทักออกมาคนแรก

" นี่ชานฮี ถามจริงๆนะ ชานฮีกับบยองฮอนเป็นแฟนกันเหรอ? ไม่ต้องอายหรอกนี่มันโรงเรียนชายล้วน ผู้ชายเป็นแฟนกับผู้ชายเยอะแยะไป" และนี่คือนีแอลเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่มีแฟนเป็นรุ่นพี่ปีสามชื่อมินซู

" มะ... ไม่ใช่สักหน่อย นายนั่นก็แค่ชอบแหย่ไปทั่วแค่นั้นเอง เป็นมาตั้งแต่ตอนอยู่ปี1แล้ว พวกนายก็รู้นี่นา"

ยังจำได้ดีครั้งแรกที่เจอกันกับอีกฝ่าย


" นายชื่อชานฮีเหรอ หน้าตานายนี่เหมือนเด็กผู้หญิงจังเลยเนอะ แต่น่าเสียดายลูกกระเดือกนาย...ใหญ่ไปหน่อยอ่ะ ไม่งั้นฉันจีบนายแน่ๆ " มีใครที่ไหนเขาคุยกันครั้งแรกกับคนแปลกหน้าด้วยคำพูดแบบนี้...
.....ก็มีแต่บยองฮอนนี่ล่ะ .....


" ชานฮี ! คิดอะไรอยู่ ? "

"ทำไมนิ่งไป คิดถึงบยองฮอนอยู่เหรอไง? " คำพูดหยอกเย้าและเสียงหัวเราะคิกคักจากเพื่อนทั้งสองคนทำเอาชานฮีไปไม่ถูก

"ทำไมฉันต้องคิดถึงนายนั่นด้วย ตัวก็แค่นั้น ผอมๆเตี้ยๆ นิสัยก็เหมือนเด็ก " ทำเป็นโวยวายกลบอาการเขินอายไปงั้นล่ะ

" ว่าใครเด็ก หา? " เสียงทุ้มดังมาจากข้างหลังทำเอาชานฮีสะดุ้ง แต่ก็ไม่กล้าหันไปมอง

" ฉันอุตสาห์จะช่วยทำความสะอาด นายยังจะว่าฉันอีกเรอะ"

ป้าป!!! บยองฮอนไม่ได้พูดเปล่าแต่เอาไม้ถูพื้นตีไปที่หลังของชานฮีเบาๆ

" โอ๊ย!!! บยองฮอน เจ็บนะ งั้นนายก็รีบๆไปถูพื้นตรงฝั่งนั้นเลย"

"ไม่ต้องมาสั่งหรอกน่า..โอ๊ย!!!!" เจอร่างเล็กเอาไม้ถูพื้นฟาดกลับมาแบบนี้เป็นใครก็เจ็บทั้งนั้นล่ะ

ชางฮยอนกับนีแอลหันมามองหน้ากันพลางส่ายหัวกับภาพที่เห็น

ก็เป็นแบบนี้กันมาตลอดน่ะแหละ อีกฝ่ายก็ชอบยั่วให้เขาโกรธ แต่ที่น่าเจ็บใจจริงๆก็คงเป็นตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรกันที่เฝ้ารอให้อีกฝ่ายเข้ามาหาและเล่นด้วยทุก ครั้ง ทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดกัน ข้างในมันแอบพองโต

แต่เพราะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก ถึงบอกไม่ได้ ถ้าบอกไปก็กลัวว่าจะไม่เหมือนเดิม จะให้บอกได้ยังไงว่าอีชานฮีรู้สึกกับอีบยองฮอนมากกว่าแค่ความเป็นเพื่อน จะให้บอกได้ยังไงว่าทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน อัตราการเต้นของหัวใจมันไม่ปกติทุกที

"นี่ชานฮี บ้านนายอ่ะอยู่ใกล้ๆกับปราสาทผีสิงใช่มั้ย? " เสียงของร่างโปร่งเอ่ยขึ้นระหว่างที่ช่วยกันเก็บอุปกรณ์ที่ใช้ทำความสะอาด เข้าที่

" ปราสาทผีสิง? นายหมายถึงบ้านสไตล์ตะวันตกนั่นน่ะเหรอ?" เลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะถามกลับไปยังอีกฝ่าย

"ก็ใช่น่ะสิ มันเป็นบ้านร้างใช่ไหมล่ะ เห็นพวกเด็กนักเรียนในโรงเรียนเราลือกันว่ามีผีออกมาด้วยนะ นายต้องเดินผ่านบ้านนั้นทุกวันเคยเห็นบ้างมั้ยล่ะ ? "

" ไร้สาระน่า นายเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ ที่นั่นไม่มีผีหรอกน่า เป็นแค่ข่าวลือเท่านั้นแหละ ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ มันเย็นมากแล้ว นายก็รีบๆกลับบ้านไปได้แล้ว"
หลังจากที่ชานฮีแยกกับบยองฮอนมา ร่างเล็กเดินมาเรื่อยๆจนถึงข้างหน้าบ้านของสิ่งปลูกสร้างสไตล์ตะวันตกที่ดูเหมือนว่าจะถูกทิ้งร้างไว้ ทำให้ทุกคนเข้าใจและลือกันว่ามีผี เขามองเข้าไปข้างใน พลางบ่นกับตัวเอง

" ก็เดินผ่านทุกวันไม่เห็นจะเคยเจออะไรเลยนี่นา ปราสาทผีสิงอะไรกัน "

ขณะที่ยืนมองไปยังบริเวณต่างๆที่อยู่หลังรั้วเหล็กดวงตากลมก็พลันไปเห็นพุ่ม กุหลาบสีแดงกอใหญ่อยู่ เหมือนโดนดึงดูดด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาตัดสินใจเดินเข้าไปยังประตูรั้ว เหล็ก มือบางค่อยๆยื่นไปผลักประตูเบาๆ

ประตูบานนี้ไม่ได้ล็อคหรอกชานฮีรู้ดี บ้านหลังนี้เขาแอบเข้ามาทุกปีน่ะแหละ ขาเรียวก้าวตรงไปยังพุ่มกุหลาบที่กำลังส่งกลิ่นหอมคล้ายจะเชื้อเชิญให้เดิน เข้าไปหา

" สวยจัง... ปีนี้ก็มีกุหลาบบานเต็มไปหมดอีกแล้ว กลิ่นหอมจังเลย "

ปากเล็กพูดพลางยื่นจมูกสูดดมเอาความหอมที่ตลบอบนวลอยู่รอบๆกายเข้าไป

ชานฮีหันหน้ามองซ้ายทีขวาที คงไม่เป็นอะไรหรอกนะ ถ้าเขาจะขอเด็ดกุหลาบไปสักนิดหน่อย มือเล็กเอื้อมออกไปกำลังจะแตะโดนกลีบสีแดงของดอกไม้

ชานฮี .....


ใครน่ะ!? ร่างเล็กชะงักและหันไปยังทิศทางที่ตนเองคาดว่าต้นเสียงน่าจะมาจากทางนั้น

เสียงทุ้มต่ำแบบนั้น ทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นเคย ภาพเด็กน้อยกำลังร้องไห้แอบแว่บเข้ามาในความทรงจำแต่มันก็รางเลือนเกินกว่า ที่ชานฮีจะจำได้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร

ชานฮี.....

".................!?" จะเป็นไปได้ไง ที่นี่ไม่มีใครอยู่นี่นา ขาเรียวก้าวลึกเข้าไปยังพุ่มกุหลาบพุ่มใหญ่หลายพุ่มที่เรียงรายต่อกัน

" อ๊ะ! แย่จริง ฝนดันมาตกซะอีก งั้นรีบกลับบ้านดีกว่า"

ยังไม่ทันจะหันหลังกลับดวงตากลมก็สบเข้ากับดวงตาคมของคนแปลกหน้า เหมือน โดนมนต์สะกด กับดวงตาคมเข้มที่จ้องเขม็งมาคู่นั้น คนแปลกหน้าที่มีรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสีดำ ในมือมีดอกกุหลาบสีแดงมากมาย ....

...... สีแดงเหมือนเลือด ......

" เอ่อ ... ขะ...ขอโทษนะครับที่เข้าที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "




- TBC -




สุขสันต์วันฮาโลวีนกันนะคะ ตอนแรกตั้งใจจะแต่งเป็นOS สั้นๆค่ะ
แต่มันดันไม่สั้นเลยคิดว่าน่าจะไม่สองก็สามตอนค่ะ ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ^^