Dream of a doll [1]

Dream of a doll 

It’s like a dream, being with you right now.

I’m afraid that I’ll wake from this dream. I don’t want to wake up.

I feel alive. You make me laugh.

I live because I am in love. Every day is so good.

คุณคือที่รักของผม มันเหมือนกับฝันเลยที่ได้อยู่กับคุณแบบนี้

ผมกลัวว่าผมจะตื่นขึ้นจากฝันนี้ ผมไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลย

ผมรู้สึกมีชีวิตชีวา คุณทำให้ผมหัวเราะ

ที่ผมมีชีวิตอยู่ก็เพราะผมตกอยู่ในห้วงของความรัก ทุกๆวันมันช่างดีเหลือเกิน

ค่ำวันเดียวกันนั้นเองผมก็ได้ที่อยู่ใหม่ จากที่ต้องเอาแต่นั่งอยู่หน้าร้านขายของเล่นเก่าๆไม่เคยได้ถูกย้ายไปไหน มาตอนนี้เด็กน้อยชานฮีอุ้มผมกลับมาที่บ้านของเขา ผมถูกมือเล็กๆสองมืออุ้มแนบไว้กับอกเล็ก เขาพาผมเดินไปรอบๆบริเวณบ้าน พลางพูดคุยแนะนำที่ต่างๆทั้งในและนอกบ้านกับผมอย่างกับผมเป็นมนุษย์เลย  แต่ผมก็ชอบนะ เสียงเล็กๆนั่นมันฟังเพลินดีจังเลยแฮะ น่าเสียดายที่ผมตอบกลับอะไรเด็กน้อยออกไปไม่ได้สักคำ มีเพียงเสียงของเด็กน้อยชานฮีที่พูดคุยถามเองและตอบเองเพียงลำพังเท่านั้น

บ้านของเด็กน้อยมีขนาดไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่เล็กจนเกินไปมีสองชั้น กำแพงบ้านถูกทาด้วยสีฟ้าอ่อน ขณะที่ประตูกับหน้าต่างเป็นสีขาว ภายในตัวบ้านมีห้องรับแขกขนาดย่อม มีโซฟานวมสีครีมตัวยาววางคู่กับโต๊ะไม้สีน้ำตาล ชานฮีพาผมขึ้นมาบนห้องนอนของเขา...ห้องนอนที่ไม่ค่อยมีอะไรมากนักนอกจาก เตียงนอน โต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เสื้อผ้า และกล่องของเล่นสีน้ำเงินขนาดกลาง เขาจัดผมให้อยู่ในท่านั่งพิงผนังบนโต๊ะเขียนหนังสือของเขา เด็กน้อยนั่งบนเก้าอี้เอามือเท้าคางบนโต๊ะพลางจ้องหน้าผม เวลาผมมองดวงตากลมโตคู่นั้นทีไรเหมือนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองกำลังทำงาน ทุกที สักพักชานฮีก็เอื้อมมือมาจับที่หน้าผม

"บยองฮอน ... บยองฮอน .. บยองฮอน .. คิกคิกคิก"

ไม่รู้ทำไมเขาถึงเอาเรียกชื่อผมแล้วก็หัวเราะะคิกคักซ้ำไปมาอยู่อย่างนั้น แต่มันก็น่ารักดีนะ ถ้าผมสามารถพูดคุยโต้ตอบกับชานฮีได้ก็ดีสิ เขาจะได้ไม่เหงา ชานฮีจะรู้ไหมนะภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่ถูกทำจากพลาสติกนี้กำลังยิ้มกว้างตา หยีขนาดไหน เวลาได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆนั่น ตุ๊กตาตัวนี้ก็กำลังหัวเราะไปกับเขาด้วยนะ

"ชานฮีจ๊ะไปอาบน้ำได้แล้ว"

ผมได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่ของเด็กน้อยตะโกนอยู่หน้าห้อง

" ครับแม่ เดี๋ยวจะไปแล้วครับ"

แล้วเด็กน้อยก็เอามือมาจับหัวผมแล้วส่งยิ้มหวานๆมาให้

"บยองฮอน เดี๋ยวชานฮีไปอาบน้ำก่อนนะ "

สักครู่เด็กน้อยของผมก็กลับมา เขาอุ้มผมไปที่เตียง คงได้เวลาเข้านอนของเขาแล้วสินะ เขาจับผมนอนลงข้างๆเขา แล้วเอาผ้าห่มผืนหนาที่ห่มตัวเขามาห่มให้ผมด้วย แล้วก็ตะแครงหันข้างมาหาผม ค่อยๆเอื้อมมือมาจับที่แก้มพลาสติกของผม

"บยองฮอน... คืนนี้ชานฮีเหนื่อยแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เราค่อยเล่นกันใหม่นะ ฝันดีนะ"

พอเขาพูดจบปากเล็กๆนั่นก็ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ผมทีละนิด.. ทีละนิด ไม่รู้ทำไมอัตราการเต้นหัวใจผมถึงค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นี่ผมยังเป็นตุ๊กตาอยู่ไหม ทำไมมันรู้สึกแปลกๆแบบนี้ล่ะ เกิดแรงสัมผัสบางเบากับลมหายใจอุ่นๆที่แก้มข้างซ้ายของผมขึ้น อืมม์... รู้สึกดีจังขอข้างขวาอีกข้างได้ไหมชานฮี ... เอ๊ย!!! นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ยถ้าตอนนี้ผมแสดงสีหน้าออกมาได้อีกฝ่ายคงขำน่าดู ทั้งหน้าและหูผมคงแดงมากหรือไม่แน่อาจแดงไปทั้งตัวแล้วก็ได้

ขณะที่ผมกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่เด็กน้อยของผมก็หลับไปซะแล้ว ผมมองใบหน้าเล็กๆแก้มกลมๆนั่นมันช่างน่าหยิกเสียจริงเลย สำหรับผมเขาคือสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลย ผมแอบสงสัยจังว่าทำไมเด็กหน้าตาน่ารักคนนี้ถึงอยากได้ตุ๊กตาธรรมดาๆอย่างผม นะ ถ้าผมถามเค้าจะตอบผมไหม ...คงตอบหรอกบยองฮอนเค้าไม่ได้ยินนายสักหน่อย เฮ้อ! ผมว่าผมเริ่มเพ้อเจ้อแล้วล่ะ ผมควรนอนได้แล้ว...

" ชานฮี... ชานฮี... ฝันดีนะเด็กน้อยของบยองฮอน"

......................................................................................

"บยองฮอน....ไปเล่นกันเถอะ"

เสียงเล็กๆดังขึ้นพร้อมเอื้อมมือมาหยิบผมไปกอดแนบอก ชานฮีพาผมไปเล่นที่สวนหลังบ้านเขา เขาชวนผมคุยนู่นคุยนี่ พูดเองตอบเองอยู่คนเดียว ผมว่าถ้าใครมาเห็นก็คงอดอมยิ้มไม่ได้ กับภาพเด็กผู้ชายตัวเล็กๆหน้าหวานๆที่กำลังนั่งคุยกับตุ๊กตาอย่างเอาจริงเอา จังเหมือนอย่างกับคุยกับเด็กด้วยกันยังไงยังงั้น

ในท่าทางที่สนุกสนานของเด็กน้อยแต่ไม่รู้ทำไมผมกลับรู้สึกถึงความเหงาลึกๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในดวงตากลมคู่นั้น ทำไมเด็กน้อยถึงไม่ไปเล่นกับเด็กคนอื่นๆที่รุ่นราวคราวเดียวกันนะ กลับมานั่งเล่นนั่งคุยกับตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิตอย่างผมแบบนี้แทน

ขณะที่ผมกำลังคิดสงสัยอะไรอยู่ก็รู้สึกถึงมือเล็กๆที่กำลังสัมผัสผม เด็กน้อยชานฮีอุ้มผมมาอยู่ตรงหน้าของเขา ดวงตากลมโตคู่สวยที่กำลังจ้องมองมาที่ใบหน้าของผมมันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ชินเอาสักเลย ผมมองผ่านดวงตาพลาสติกสีน้ำตาลไปยังหน้าของเด็กน้อย ใบหน้าเล็กๆกับพวงแก้มสีชมพู จมูกได้รูปปากสีแดงเล็กๆนั่นทำให้ผมคิดถึงสัมผัสบางเบาที่แก้มข้างซ้ายผมขึ้นมา

"ถ้าอยากโดนสัมผัสแบบนั้นอีกครั้ง....จะต้องทำยังไง ...."

" บยองฮอนอยากให้ชานฮีจูบเหรอ?"

ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เขาได้ยินผมพูดเหรอ เสียงความต้องการผมมันดังขนาดนั้นเลยเหรอ รู้สึกอายจังเลย แต่ถึงจะอายมากแค่ไหนตัวผมในตอนนี้กลับพยักหน้าขึ้นลงถี่ๆตอบรับคำถามของเด็กน้อย

" เฮ้ย ใจเย็นบยองฮอน ถึงชานฮีเขาจะมองไม่เห็น ก็ไม่ต้องลัลล้าขนาดนั้น เก็บอาการไว้บ้าง"

" คิก... คิก.... ชานฮีแค่ล้อเล่นน่า บยองฮอนเป็นตุ๊กตาผู้ชายคงอยากได้จูบจากเด็กผู้หญิงน่ารักๆมากกว่าล่ะสิ "

ใบหน้ายามหัวเราะของเขามันช่างทำให้โลกสดใสดีจังเลย ที่จริงผมเคยเห็นใบหน้ายามหัวเราะของเด็กๆมาก็ตั้งหลายคนนะที่ร้านขายของ เล่นน่ะ แต่ผมก็ไม่เคยรู้สึกอะไร แต่กับเด็กน้อยชานฮีมันไม่ใช่เลย ผมรู้สึกเหมือนว่า.. หัวใจของผมมัน...มันกำลังพองโต.... สิ่งเหล่านี้มันคืออะไรนะ... มันคือสิ่งที่มนุษย์เรียกว่า "ความสุข" ใช่ไหมชานฮี

ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆยามมองหน้าหวานๆนั่น ดวงหน้าเล็กก็ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นทุกทีๆ

ผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นและสัมผัสบางเบาที่หน้าผากพลาสติกของผม มือเล็กๆค่อยๆประคองกอดหัวของผม นิ้วเล็กๆนั่นขยับเบาๆไปตามไรผมเทียมสีน้ำตาลอ่อน กลีบปากบางเปลี่ยนตำแหน่งจากหน้าผากมาเป็นจมูกแข็งๆและค่อยๆไล้ไปตามพวงแก้ม แข็งๆที่ถูกสร้างจากพลาสติกทั้งสองข้าง สัมผัสอันอ่อนโยนที่ผมไม่เคยได้จากที่ไหนมาก่อนพาให้จิตใจล่องลอยไปไหนต่อไหน

พลันเสียงเล็กๆที่กระซิบข้างหูก็เรียกสติผมกลับมา

" บยองฮอน.... จำไว้นะ เจ้าของของบยองฮอนคือชานฮีนะ "

T B C .