OS : Sunflower ( BYUNGCHAN )

OS : Sunflower  ( Byungchan )

        "บยองฮอนตื่นได้แล้ว " เสียงของแม่ตะโกนดังมาจากนอกห้อง

         "ทำไมต้องรีบตื่นด้วยล่ะแม่ ปิดเทอมแล้วขอตื่นสายหน่อยไม่ได้หรอไง"  บยองฮอนตอบออกไปด้วยความงัวเงียพลันลุกขึ้นออกไปเปิดผ้าม่านที่หน้าต่างเพื่อรับแสงแดด สายตามองออกไปที่ดอกไม้นอกหน้าต่าง

         "บานแล้ว " จริงๆบยองฮอนก็ไม่ค่อยรู้เรื่องดอกไม้เท่าไรหรอก แต่มีดอกไม้อยู่ชนิดหนึ่งที่ทำเขาสนใจ

           ….. ดอกทานตะวัน……

         ขณะที่กำลังมองดอกทานตะวันที่อยู่นอกหน้าต่างความทรงจำเก่าๆที่มีภาพใครบางคนก็แว่บเข้ามาในหัว

        " บยองฮอนรู้ไหมว่าดอกทานตะวัน มีความหมายว่าอะไร "

        " มันแปลว่า.....รักของฉันมั่นคงและภักดีต่อเธอเสมอ ดุจดั่งทานตะวันที่ไม่เคยหันมองผู้ใดนอกจากดวงอาทิตย์" 

        " รู้ไหมบยองฮอน ฉันอยากเป็นดวงอาทิตย์ของใครสักคนบ้างจังเลย "

       "ฉันอยากมีใครสักคนที่จะเฝ้ามองและรักฉันเหมือนที่ดอกทานตะวันรักดวงอาทิตย์แบบนั้นบ้าง"

       "ไม่ว่าดวงอาทิตย์จะโคจรไปทางไหน ดอกทานตะวันก็จะหันไปหาแต่ดวงอาทิตย์เท่านั้น "

        " บยองฮอนฮยอง อรุณสวัสดิ์"  เสียงๆหนึ่งดังเข้ามาทำให้ความคิดเค้าต้องหยุดลง 

         เสียงชางฮยอนญาติของเค้านั่นเอง 

         " อ๊ะ ดอกทานตะวันสวยจัง เพราะบยองฮอนฮยองคอยดูแลเป็นอย่างดีเลยสิเนี่ย"   ชางฮยอนแซวพี่ชาย

         " ดูแลอะไร ฉันไม่รู้เรื่องด้วยสักหน่อย" บยองฮอนตอบพร้อมเดินเลี่ยงออกไป

         " เขินล่ะสิ " ผู้เป็นน้องตะโกนตามพลางหัวเราะแซวพี่ชาย

          .........................................

          ย้อนกลับไปเมื่อฤดูร้อนเมื่อสองปีที่แล้ว

         "ไปก่อนนะบยองฮอน " เสียงเพื่อนๆตะโกนลาเขาหลังจากโรงเรียนเลิก

         " เออ บายแล้วเจอกันพรุ่งนี้"

          ขณะที่บยองฮอนกำลังจะเดินถึงหน้าบ้าน ดวงตาเรียวเหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายข้างบ้านคนนึง

          " ขอบคุณมากนะครับ" ชานฮีโค้งพร้อมเดินออกมากับแม่  ตากลมหันมาเจอบยองฮอน

          " อ๊ะ " บยองฮอนกับชานฮีต่างฝ่ายต่างมองหน้าและพูดออกมาพร้อมกัน

           " ชานฮี... ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

           "ยุ่งน่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกับนายสักหน่อย "

          " ว่าไงนะ นี่ฉันอุตสาห์ถามดีๆนะ งั้นนายก็รีบๆกลับไปเลยไป  "

          " มีอะไรกันหรอลูก " เสียงคนเป็นแม่ถามขึ้น

          " ไม่มีอะไรหรอกครับ  ไปเถอะครับแม่ " ชานฮีบอกพร้อมลากแม่เดินออกไป

          " นี่บยองฮอนฮยองพูดดีๆกับชานฮีฮยองหน่อยได้ไหม" 

          " ทำไมชอบไปหาเรื่องเขาจังเลยนะ ชานฮีฮยองอ่ะน่ารักจะตาย " ชางฮยอนถามพี่ชาย

         "น่ารัก !!  ไม่เห็นจะน่ารักเลย แล้วนายชมผู้ชายว่าน่ารักนี่นะ ชางฮยอน "

         บยองฮอนแกล้งทำเป็นหน้ามุ่ยแล้วเดินขึ้นห้องของตัวเองไป

         "โธ่เว้ย ชานฮีนะชานฮี "

          ทำไมจะไม่รู้ว่าน่ารักขนาดไหน ที่ทำเป็นโวยวายใส่ ก็เพราะเขินทั้งนั้นแหละ

          น่าโมโหตัวเองจริงๆ ทั้งที่อยากพูดจาดีๆด้วยแต่ไม่รู้ทำไมทำไม่ได้สักที

          คล้ายๆจะทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะพูดด้วยยังไง แค่จะมองหน้าแบบที่คนเป็นเพื่อนทั่วๆไป เขาก็ทำไม่ได้

          จังหวะหัวใจมันเต้นแปลกๆ ทุกครั้งที่ได้เจอกัน รู้สึกเหมือนควบคุมตัวเองไม่อยู่ 

          บยองฮอน ออกไปรดน้ำต้นไม้ให้แม่หน่อย ”

          " อ้าว แล้วชางฮยอนล่ะครับ"

          "ไม่อยู่ ไม่รู้ไปไหนแล้ว เราน่ะแหละรีบๆออกไปรดน้ำเลย "

          บยองฮอนถือสายยางเพื่อไปรดน้ำต้นไม้ ขณะที่กำลังรดน้ำอยู่นั้น

         "เฮ้ย !!! อะไรเนี่ย ?"  เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาเพราะร่างสูงดันฉีดน้ำไปโดน

           ชานฮี !!!  ทำไมต้องเป็นนายนะ แล้วฉันจะทำยังไงดีละเนี่ย 

           ตั้งสติไว้บยองฮอน คุยตามปกติแบบเพื่อนที่ทั่วไปเขาคุยกันไง

           " ชานฮี เดินยังไงทำไมไม่ดูทางเลยล่ะ " 

           ปากไวเกินกว่าความคิดอีกแล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นเลย 

  

            " ว่ายังไงนะบยองฮอน นายเป็นคนผิดนะ ยังไม่ขอโทษอีก อ๊ะ ดอกไม้ของฉัน " ชานฮีก้มมองดูดอกไม้ที่ตัวเองถือมาซึ่งตอนนี้กองตกอยู่ที่พื้น

           " ดอกทานตะวันนี่ " ร่างสูงทักพลางก้มลงเพื่อช่วยเก็บดอกไม้

          " นายรู้จักด้วยเหรอ " ชานฮีหันไปถามเพราะรู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้จักดอกไม้ด้วย

          " ก็แค่รู้เป็นบางชนิดน่ะ หลังบ้านก็มีนะจะไปดูไหมล่ะ เดินตามมาสิ " บยองฮอนเอ่ยชวน

          " จริงเหรอ ฉันไปดูได้จริงๆเหรอ ไปสิ  ”  ชานฮีตอบพลางยิ้มหวานให้คนตรงหน้า 

         ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 

         อย่ายิ้มแบบนี้ ฉันทำตัวไม่ถูกนะชานฮี เสียงหัวใจ เต้นเบาๆหน่อย มาขยันทำงานอะไรกันตอนนี้ เดี๋ยวเขารู้หมดว่าตื่นเต้น

         ที่สวนข้างหลังบ้าน เมื่อชานฮีเห็นแปลงดอกทานตะวันแปลงเล็กๆอยู่ก็ถึงกับยิ้มกว้างออกมา

         " สวยจัง ฉันชอบดอกทานตะวันที่สุดเลยรู้ไหม " เจ้าตัวพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ

         "ใช่ ... สวย "  แต่ไม่ใช่ดอกไม้นะ นายต่างหากชานฮี 

         บยองฮอนมองแอบคนที่ยืนอยู่ข้างๆ 

         รอยยิ้มของชานฮี .... 

    

         สว่างและเจิดจ้า เหมือนดวงอาทิตย์เลย  

        " บยองฮอนรู้ไหมว่าดอกทานตะวันหมายถึงอะไร ? " เสียงใสๆเอ่ยถามขึ้นมา

          " ไม่รู้อ่ะ ฉันไม่ค่อยสนใจอะไรแบบนี้หรอก " 

         " มันแปลว่า....."   ชานฮีพูดพลางยื่นมือไปจับดอกทานตะวันในแปลงที่ชูช่ออยู่

        " รักของฉันมั่นคงและภักดีต่อเธอเสมอ ดุจดั่งทานตะวันที่ไม่เคยหันมองผู้ใดนอกจากดวงอาทิตย์ "

       " รู้ไหมบยองฮอน ฉันอยากเป็นดวงอาทิตย์ของใครสักคนบ้างจังเลย "

      " ......................... "

      "ฉันอยากมีใครสักคนที่จะเฝ้ามองและรักฉันเหมือนที่ดอกทานตะวันรักดวงอาทิตย์แบบนั้นบ้าง ไม่ว่าดวงอาทิตย์จะโคจรไปทางไหน ดอกทานตะวันก็จะหันไปหาแต่ดวงอาทิตย์เท่านั้น "

       ดวงตากลมโตหันมาสบตาเรียวของอีกฝ่าย

      ไม่มีคำพูดใดออกจากปากทั้งคู่

      เหมือนเวลาจะหยุดอยู่แค่วินาทีนั้น 

      ..........................................

       เมื่อปิดเทอมฤดูร้อนจบลง วันนี้ครอบครัวของชานฮีมาที่บ้านของบยองฮอน

      " ต้องย้ายตามสามีไปเหรอคะ" 

      " ก็คุยกันมาตั้งนานแล้วล่ะค่ะ นี่ก็เพิ่งรู้วันที่จะย้ายแน่นอน "

      " แล้วบยองฮอนรู้หรือยังล่ะชานฮี?" 

      " ยังไม่ได้บอกเลยครับคุณน้า "

       " อ้าว ชานฮี มาทำอะไรอ่ะ?  มาซื้อดอกไม้อีกล่ะสิ เป็นเอามากนะนายเนี่ย "

       ปากหนอปากบยองฮอน นี่ดีใจจะตายที่ได้เจออีกฝ่าย แต่ทำไม...พูดอะไรออกไปแบบนั้น ตบปากตัวเองทันไหมเนี่ย

      " เดี๋ยวชานฮีต้องย้ายบ้านไปกระทันหัน วันนี้เลยมาลาน่ะจ้ะ "     

     "ชานฮี ไปไหนลูก ? " เสียงผู้เป็นแม่ร้องตามลูกชายที่อยู่ๆก็เดินออกไปดื้อๆ

      บยองฮอนยังคงงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่

     ย้ายบ้าน ? ทำไมถึงต้องย้ายด้วย ชานฮีจะไปไหน ? 

      ........................................................

      " ของที่จะให้ขนย้ายไปหมดแล้วใช่ไหมครับ? " พนักงานขนของเอ่ยถาม

      "ใช่ค่ะ หมดแค่นี้ล่ะค่ะ ฝากด้วยนะคะ ชานฮีจ๊ะ พวกเราก็ไปกันได้แล้วจ้า "

      " ครับแม่ " ชานฮีตอบเนือยๆ พร้อมกับเดินไปขึ้นรถ

      ขณะที่รถกำลังแล่นอยู่ สายตาชานฮีเหลือบไปเห็นรถจักรยานที่กำลังปั่นเร่งความเร็วตามรถของเขามา

      เมื่อเห็นว่าเป็นใครชานฮีก็รีบเปิดกระจกรถ เขาได้ยินเสียงตะโกนของร่างสูงตามมา

      " นายต้องกลับมาที่นี่นะ มาดูดอกทานตะวันด้วยกันอีกนะ สัญญาสิ ได้ยินไหม ฉันจะรอนายนะ  เพราะนายคือดวงอาทิตย์ของฉัน อีชานฮี "

        ชายหนุ่มหยุดยืนหอบ ตาเรียวมองรถยนต์สีขาวที่ค่อยๆแล่นไกลห่างออกไปจนลับสายตา

       

        ความจริงก็ชอบ แอบชอบมาตลอดแต่บอกไม่ได้ อยากจะมองอยู่แบบนี้ตลอดไป

        เขาก็เหมือนดอกทานตะวันน่ะแหละ สายตาของบยองฮอนที่ไม่เคยมองใครนอกจากชานฮีผู้สดใสและเจิดจ้า

        รู้สึกตัวอีกทีภาพความทรงจำค่อยๆเลือนหายไปกลายเป็นภาพดอกทานตะวันชูช่อเบ่งบานรับแสงตรงหน้าแทน

       " ช่างเหอะ ไอ้ที่เราตะโกนออกไป ชานฮีจะได้ยินเปล่าก็ไม่รู้ " บยองฮอนบ่นกับตัวเอง

      " ดอกทานตะวันสวยดีนะ นายดูแลเองจริงๆเหรอ " 

       เสียงใสๆที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นมาจากทางด้านหลังของบยองฮอน

          " .............................................................."

          หัวใจแทบหยุดเต้น  เสียงนี้มัน...  ใช่ไหม? ... เป็นนายใช่ไหม? 

            บยองฮอนค่อยๆหันไปหาเจ้าของเสียงที่อยู่ทางด้านหลังตัวเอง  สายตาของทั้งคู่สบกัน 

           ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไรออกมา แค่เห็นคนตรงหน้า ความรู้สึกต่างๆก็ถาโถมเข้ามาหาเขา มันจุกอยู่ที่ลำคอ

          " ฉันกลับมาแล้ว สบายดีนะ อีบยองฮอน?  " เสียงหวานเอ่ยถามคนตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม 

           ร่างสูงไม่ตอบอะไร แต่ค่อยๆเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย เอื้อมมือหนาไปจับใบหน้าหวานที่อยู่ตรงหน้า ตาเรียวมองสบกับดวงตากลมโต แล้วค่อยๆรวบตัวของชานฮีเข้ามากอด

           " ................นาย..............................นะ "

           " อะไรนะบยองฮอน ? ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัดอ่ะ"

           " ขอให้ฉันเป็นดอกทานตะวันของนายนะอีชานฮี...  สายตาของฉันมันไม่เคยมองใครนอกจากนาย ฉันคิดถึงนาย... ดวงอาทิตย์ของฉัน "

           ร่างเล็กยิ้มให้ร่างสูง และพยายามยืดตัวเพื่อกระซิบที่หูของอีกฝ่าย

           " ฉันก็คิดถึงนาย ดอกทานตะวันของฉัน"

            ดวงตาของทั้งคู่สบกัน  ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว แค่อ้อมกอดอันอบอุ่นที่มีให้กันและกันในตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว...

       ในที่สุดพระอาทิตย์ของอีบยองฮอนก็โคจรกลับมา

คุยกันๆ: เรื่องนี้เป็นOSเรื่องแรกของบยองชานที่แต่งค่ะ เอามาจากโมเม้นจะเป็นดอกทานตะวันของคุณบยองฮอนเขานี่ล่ะค่ะ ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ 😊😊😊