OS : In my memory : ByungChan

             " ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้ไม่รักกันเสียหน่อย ความรักของฉันจะคอยโอบกอดนายอยู่เสมอ อย่าลืมนะ"

.........

.......

.....

...

.

                ดวงตากลมค่อยๆปรือตาขึ้น ชายหนุ่มค่อยๆเพ่งมองเพื่อให้ภาพที่พร่าเบลอค่อยๆชัดเจนขึ้น

               "ความฝันสินะ"  ชานฮีพึมพำกับตัวเองพลางเปลี่ยนอิริยาบทจากท่านอนมาเป็นนั่งห้อยขาที่ปลายเตียงของตัวเองแทน

              ในห้องที่เงียบสงบมีเพียงเสียงเบาๆของสายฝนที่กำลังตกกระทบกับหลังคาอยู่ข้างนอกหน้าต่าง  ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดหน้าต่างออกเพื่อรับลมเย็นๆให้พัดผ่านเข้ามาในห้องนอนของตน

              กลิ่นไอดินไอหญ้ากำลังส่งกลิ่นหอมลอยมา ... สายตาของร่างบางเหม่อมองทอดออกไปไกลผ่านนอกหน้าต่าง ฉับพลันความคิดถึงถึงใครบางคนก็แว่บเข้ามา...

             ใครบางคนที่เขาแอบเก็บไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ..  และพยายามไม่ไปแตะต้องมันเพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่ตามมาจากการระลึกถึงอดีตต่างๆเหล่านั้น สุดท้ายก็มีแต่เพียงร่องรอยของหยดน้ำตาที่เหลืออยู่ก็แค่นั้น

              " ทำไมอยู่ๆถึงนึกถึงขึ้นมาอีกนะ อีชานฮี  นายนี่ใช้ไม่ได้เลยนะ " ร่างบางพูดพลางถอนหายใจกับตัวเอง ดวงตากลมมองไปยังปฏิทินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ 


              ทั้งที่มันก็ผ่านมานานแล้ว...... 

              แล้วทำไม...ไม่ลืมสักที

           

 สำหรับคนบางคนกาลเวลาก็ไม่เคยทำอะไรได้เลยสินะ

             " ฉันไม่เคยหยุดรักนาย แม้ว่าฉันไม่อาจอยู่กับนาย ความรักไม่ได้จบลงเพียงเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันจำไว้นะ ชานนี่"

             เสียงของใครคนหนึ่งในความทรงจำดังขึ้นมาในความคิด


             กับบางความทรงจำเราก็น่าจะปล่อยให้มันตกตะกอนอยู่ในส่วนลึกอย่างนั้นแหละ ไม่ควรจะไปรื้อฟื้นสิ่งที่เราเฝ้าพยายามฝังกลบมันขึ้นมาอีกเลย


              ชานฮีหันกลับมาจากหน้าต่างห้องนอนแล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้าสีขาว  มือบางค่อยๆเปิดบานประตูตู้ออกมา สายตามองดูเสื้อผ้ามากมายที่แขวนไว้บนราวเหล็กที่เรียงแถวกันรอให้คนเปิดหยิบเลือกเพื่อนำมันไปสวมใส่ แต่จุดประสงค์ของร่างบางในตอนนี้กลับไม่ใช่เสื้อผ้าเหล่านี้ หากแต่เป็นกล่องสีดำใบเล็กๆที่อยู่ใต้กองผ้าพันคอหลายผืนที่ถูกพับทับเอาไว้ เหมือนเจ้าของตั้งใจจัดไว้เพื่อเป็นที่ซ่อนไม่ให้ใครเห็นกล่องใบนี้ต่างหาก
               กล่องสีดำพื้นเรียบไม่ได้มีลวดลายอะไรนอกจากริบบิ้นสีขาวที่ผูกคาดกับกล่องไว้นั้นถูกร่างบางหยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้า เขานำมันมาวางไว้ที่เตียงนอนบนผ้าคลุมเตียงผืนนุ่มสีม่วงอ่อน และทรุดกายลงนั่งข้างกล่อง ตากลมจ้องมองที่กล่องด้วยความรู้สึกลังเลและสับสน 

              ชายหนุ่มปล่อยให้ความคิดตีกันอยู่ชั่วครู่แล้วก็ตัดสินใจดึงโบว์สีขาวที่พันรอบกล่องไว้ออกมา เขาวางโบว์เส้นเล็กๆไว้ข้างๆกล่องแล้วค่อยๆเปิดฝากล่องสีดำออก...

              ข้างในกล่องมีเพียงรูปถ่ายใบเก่าๆหนึ่งใบกับซองจดหมายสีขาวอีกหนึ่งซอง
               มือเล็กหยิบซองจดหมายสีขาวออกมาจากกล่องและดึงกระดาษสีขาวนวลส่งกลิ่นหอมจางๆที่พับอยู่ข้างในซองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยมาคลี่อ่านอีกครั้ง

              ความรู้สึกมากมายทั้งหมดของเขาที่ได้แต่เก็บไว้ ทุกอณูความรักความคิดถึงที่มีต่ออีกฝ่ายนึงถูกถ่าออกมาเป็นตัวอักษรร้อยเรียงกันในจดหมายฉบับนี้ .....

        

.......จดหมายที่ไม่มีทางส่งไปถึงคนที่อยากให้อ่าน .......

       เพราะคนๆนั้นไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว



              ชานฮีเก็บกระดาษจดหมายเข้าซองสีขาวตามเดิมแล้วหยิบรูปถ่ายใบเก่าๆที่อยู่ในกล่องใบเล็กขึ้นมาดู น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าค่อยๆไหลลงมาเป็นสาย ชายหนุ่มได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น...  มีเพียงเสียงสะอื้นและถ้อยคำบางคำซ้ำไปมาอยู่อย่างนั้น...

           " อีบยองฮอน .......ฉัน......

            ฮึก....ฮึก.......

           ...... ฉันคิดถึงนาย ........

            ฉันคิดถึงนาย ............"

             สายฝนข้างนอกยังคงโปรยปราย ลมเย็นๆพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้อย่างต่อเนื่อง คล้ายจะปลอบประโลมร่างบางที่ยังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น 

         ชานนี่...... ได้โปรด ... อย่าร้องไห้ ... 

        ฉันอยู่ตรงนี้..... อย่าร้องไห้เลยนะ ....