ดวงตากลมของชานฮีกำลังค่อยๆไล่อ่านบทละครที่ได้รับมาด้วยความตั้งใจกระทั่งตัวอักษรสุดท้าย ปากบางคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าพร้อมเอ่ยชม
" ดีมากเลยล่ะ "
รอยยิ้มจากปากเรียวของชายร่างโปร่งตรงหน้าถึงกับปริออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่
" จริงเหรอครับ ? "
" อื้ม โดยเฉพาะฉากจบที่ให้เสียงโทรศัพท์ดังในในห้องพระเอก2หน ตอนเที่ยงคืนตรง ดังครั้งเดียวแล้ววางหู คือ NO ดังสองครั้งแล้ววางหูคือ YES นี่คือคำตอบของนางเอก ฉันชอบนะ"
" ... แต่ผมรู้สึกว่ามันน่าจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งมากกว่านี้จะดีกว่ามั้ยครับ ? " มือเรียวเกาหัวเบาๆด้วยความรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจในบทละครที่ตัวเองแต่งนัก ยิ่งต้องมาอยู่ต่อหน้ารุ่นพี่ชานฮีแล้วยิ่งทำเอาบยองฮอนรู้สึกเกร็งไปหมด
บยองฮอนเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสองของโรงเรียนชายล้วนแห่งหนึ่งในกรุงโซล เขาอยู่ชมรมการแสดง ซึ่งทุกปีจะมีงานแสดงละครเพื่อต้อนรับเด็กปีหนึ่งที่จะเข้ามาใหม่
ยังจำได้ดีตอนที่เข้าปี1มา ครั้งแรกที่ได้ดูชมรมการแสดงละคร บทของคนที่เล่นเป็นนางเอกนั้น... คนๆนั้นเป็นผู้ชาย ผู้ชายร่างบางที่มีใบหน้าหวานคล้ายผู้หญิง... รอยยิ้มนั้น... รู้ตัวอีกที สายตาก็เอาแต่จับจ้องอยู่ที่คนๆนั้น ...
" แค่นี้แหละโอเคแล้ว " รอยยิ้มหวานถูกส่งมาพร้อมมือเล็กที่ตบบนไหล่หนาเป็นเชิงให้กำลังใจ
" ชานฮีอยู่ที่นี่เอง กำลังตามหาอยู่เลย " เสียงทุ้มต่ำตะโกนมาจากทางด้านหลังของคนทั้งคู่
บยองฮอนมองหน้ารุ่นพี่อีกฝ่าย พร้อมผงกหัวให้
" เอ่อ พี่มินซูครับ ผมเขียนบทเสร็จแล้วครับ " มือเรียวยื่นบทให้ประธานชมรมละครตรงหน้า มินซูรับมาทำเป็นอ่านผ่านๆ แล้วบอกว่า
" ไม่อยากจะพูดเลย บทละครของนายมันไม่ค่อยได้เรื่อง จำเรื่องที่เล่นครั้งที่แล้วได้มั้ย? แค่มีชื่อประธานอย่างฉันอยู่ร่วมในการเขียนบท แล้วผลเป็นไงมีแต่คนชอบ"
" ....................... "
" เนื่องจากเราจะจัดงานรับน้องใหม่ที่จะมาในเดือนเมษายนนี้ ในฐานะประธานฉันเลยตั้งใจว่า คราวนี้ฉันจะเป็นคนเขียนบทเอง ก็.. อยากบอกแค่นี้ล่ะ " มือหนาโยนบทละครลงตรงหน้าบยองฮอน
" ยังไงตอนนี้นายก็ว่างแล้ว งั้นนายไปช่วยรุ่นน้องจัดทำอุปกรณ์การแสดงจะดีกว่านะ ที่ห้องงานช่างน่ะ "
" ครับ พี่มินซู"
ทันทีที่ขาเรียวก้าวออกไปเสียงทุ้มต่ำของประธานชมรมละครก็เปลี่ยนเป็นเสียงหวานเรียกร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มทันที
ชมรมการแสดงมีรุ่นพี่มินซูเป็นประธานชมรม และรองประธานคือรุ่นพี่ชานฮี ผู้ชายตัวบางหน้าหวานที่ใครๆในโรงเรียนต่างก็ให้ชื่นชอบ ส่วนตัวบยองฮอนรับหน้าที่เกี่ยวกับบทละครอีกครั้ง เนื่องจากปีที่แล้วบทที่เขาเขียนเป็นที่ชื่นชอบของหลายๆคน ปีนี้เขาจึงได้รับหน้าที่นี้อีกครั้ง
ใบหน้าคมที่กำลังตอกตะปูลงบนแผ่นไม้ที่ห้องงานช่างอย่างตั้งอกตั้งใจในตอนนี้ถูกจัดจังหวะขึ้น
" เอ่อ รุ่นพี่บยองฮอนครับ ช่วยกรุณาไปซื้อกาแฟกระป๋องให้พวกผมหน่อยได้มั้ยครับ สองกระป๋องนะครับ"
" ก็ได้ สองกระป๋องนะ? " มือเรียวยื่นไปรับเงินจากรุ่นน้องจงฮยอน แล้วเดินออกจากห้องงานช่างไป
เมื่อจงฮยอนเห็นว่าบยองฮอนเดินออกไปแล้วจึงตะโกนนออกมา
" ไชโย ฉันชนะ ชางฮยอนนายเอาเลยมาเลย 5000 วอน ตามที่ตกลงกันไว้ "
คนตัวเล็กกว่ายื่นเงินให้อีกฝ่ายพลางบ่น
" บ้าจริง ไม่อยากจะเชื่อเลย "
" ก็บอกแล้วไงว่ารุ่นพี่บยองฮอนน่ะใจดี "
" แบบนี้มันดีไปอ่ะ ขนาดรุ่นน้องใช้ยังยอม? เฮอะ"
หลังจากเสร็จสิ้นงานชมรมบยองฮอนรีบกลับมาที่บ้านของเขา
" กลับมาแล้วครับ "
" กลับมาแล้วเหรอบยองฮอน จะทานข้าวเลยมั้ย?"
" ขอออกไปเอาเหงื่อที่บ้านคุณตาก่อนครับ ไปล่ะครับแม่ " ขาเรียวรีบวิ่งออกไปโดยแบกถุงเป้คู่กายคิดไปด้วย
" เฮ้อ ลูกคนนี้นี่ไม่ว่าจะมีอะไรก็ไม่ยอมขาดเลยนะสำหรับรายการนี้ " เสียงบ่นกับตัวเองของผู้เป็นแม่เปรยขึ้นเบาๆ
" แต่ก็ดีแล้วล่ะ เพื่อตัวของบยองฮอนเอง "
เช้าวันรุ่งขึ้นบยองฮอนไปโรงเรียนตามปกติ จนถึงช่วงเวลาพักเที่ยง เพื่อนในห้องตะโกนเรียกว่ามีคนมาหา พอหันไปมองตามทิศทางที่เพื่อนชี้ เขารู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยเมื่อเห็นหน้าคนที่มาหาเขา
ช่วงหัวค่ำชานฮีแยกย้ายกับเพื่อนในห้องหลังจากที่ไปซื้อของที่จะต้องมาใช้ทำรายงานด้วยกัน เขาเดินผ่านสวนสาธารณะที่ขณะนี้ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก แถมเสาไฟฟ้าเจ้ากรรมที่เคยมีไว้ส่องทางก็ดันมาเสียในวันนี้อีก
ถึงอย่างนั้นร่างบางก็ไม่ได้คิดอะไรยังคงเดินกลับบ้านไปทั้งๆที่ถนนมืดๆแบบนั้น
อยู่ๆก็มีใครบางคนที่ด้านหลังเข้ามาสวมกอดร่างบางไว้ ด้วยความตกใจชานฮีถึงกับหลุดร้องออกมา ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนจากใครบางคนที่กำลังวิ่งเข้ามา
" หยุดนะ! "
หมัดหนาต่อยเข้าที่หน้าของคนที่เข้ามาทางด้านหลังทำให้ชายคนนั้นวิ่งหนีหายไปในความมืด
" ไม่เป็นไรนะ ชานฮี " คนที่เข้ามาช่วยเขาไว้คือประธานชมรมนั่นเอง
" มินซู ! "
ตัดภาพมาที่ร้านกาแฟไม่ไกลจากที่เกิดเหตุนัก บยองฮอนกำลังนั่งเท้าคางเหม่อมองถ้วยชาร้อนตรงหน้าอยู่คนเดียว ตาเรียวมาสะดุดที่แขนเสื้อนักเรียนของตัวเองเข้าว่ากระดุมนั้นหายไปเม็ดนึง เสียงกริ่งประตูดังขึ้นเนื่องจากมีลูกค้าเข้ามาในร้าน ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาบยองฮอน
" เป็นไงบ้าง ไอน้อง "
" ตอนแรกไม่เห็นพี่บอกว่าจะมีการชกด้วย" มือเรียวแตะบริเวณแก้มที่มีรอยช้ำจางๆอยู่
" โทษที ๆ บทมันพาไปน่ะ " มินซูนั่งลงตรงข้ามพร้อมยิ้มตาหยี
" แล้ว... รุ่นพี่ชานฮีเป็นยังไงบ้างครับ? "
" อย่างน้อยก็เหมือนเป็นหนี้ฉันล่ะ ต่อไปชวนไปไหนคงไม่กล้าปฏิเสธเหมือนทุกครั้งน่ะ ฮะฮะฮ่า"
" เอ่อ พี่ไม่คิดว่ามันจะง่ายไปหน่อยเหรอครับ? "
" ละครมันก็ต้องดูง่ายๆอย่างนี้แหละ เอ้า! นี่เป็นบทละครที่จะใช้คราวนี้ เมื่อคืนฉันนั่งเขียนปุ๊ปก็เสร็จปั๊บเลย ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า"
มือเรียวยื่นไปหยิบบทละครที่วางตรงหน้าของตนมาพลิกอ่านที่ละหน้าๆ เนื้อหาบทละครที่ประธานมินซูเขียนนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับชายคนหนึ่ง
บทพระเอกถูกเหล่าสำนักคาราเต้คนร้ายไล่ล่าก็เลยไปฝึกวิชาต่อสู้กับพ่อที่เก่งกาจ 7วันต่อมาก็ถล่มสำนักขั่วร้ายนี้จนราบ 10วันต่อมาก็ชนะเลิศแข่งคาราเต้ระดับทั่วประเทศได้เงินรางวัลก้อนใหญ่กับรถนอกสุดแพง จึงพานางเอกขับรถท่องชายหาด
" เอ่อ...ผมว่าบทมันยิ่งกว่าง่ายเกินไปอีกนะครับเนี่ย"
" คนที่ต้องเล่นเป็นนางเอกคืออีชานฮี ส่วนพระเอกก็ต้องเป็นประธานผู้รูปหล่ออย่างฉัน แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เพราะว่านายช่วยฉันในวันนี้ ดังนั้นฉันจะให้นายร่วมแสดงด้วย รับบทเป็นผู้ร้ายเหมือนที่นายแสดงเมื่อกี๊ไง ฮ่าฮ่าฮ่า! "
" .................................. "
" แต่ขอถามอีกทีเถอะ นายไม่ได้คิดอะไรกับชานฮีแน่นะ?"
" ครับ ... งั้นผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ "
หลังจากที่ลากับประธานมินซู บยองฮอนรีบวิ่งกลับมาที่บ้านของเขา เสียงเปิดประตูดังขึ้นเมื่อผู้เป็นแม่เห็นว่าเป็นลูกชายตัวเองก็ถามว่ากินอะไรมาหรือยัง
บยองฮอนคว้าเอากระเป๋าเป้ที่วางอยู่ในมุมประจำตะโกนตอบแม่ของเขาเหมือนทุกครั้ง " ขอออกไปเอาเหงื่อที่บ้านคุณตาก่อนครับ "
" ดึกขนาดนี้แล้วนี่นะ " เสียงบ่นของแม่ตามหลังมา แต่ชายหนุ่มยังคงวิ่งไปตามเส้นทางที่คุ้นชินอย่างไม่หยุด
เช้าวันต่อมาที่ชมรมการแสดง สมาชิกชมรมการแสดงแต่ละฝ่ายยังคงวุ่นวายกับการจัดเตรียมงาน ทั้งเหล่านักเรียนที่จะต้องแสดงบนเวทีต่างก็กำลังทำความเข้าใจกับบทที่ได้และซ้อมท่องบทด้วยกัน
มินซูเดินไปหยุดที่กองกระเบื้องที่ต้องใช้เข้าฉากด้วย มือหนาลองใช้สันมือตีเบาๆไปที่กองกระเบื้องกองเล็กๆที่ตั้งอยู่คู่กับกองใหญ่ ผลก็คือเขารู้สึกเจ็บที่มือ เขาเลยเดินไปหาจงฮยอนที่กำลังเลื่อยไม้เพื่อทำฉากอยู่
" จงฮยอน กระเบื้องพวกนั้น? "
" ครับ พี่มินซู เดี๋ยวตอนแสดงจริงผมจะทำให้มันแตกง่ายให้ครับ "
" อย่าให้ฉันหน้าแตกก็แล้วกัน"
จากนั้นร่างสูงก็เดินไปหาชานฮีที่กำลังซ้อมบทกับ
ชางฮยอนที่เป็นรุ่นน้องปีหนึ่งอยู่
" ชานฮี พอดีเราอยากปรึกษารายละเอียดเรื่องบทหน่อย ขากลับแวะไปคุยกันที่ร้านกาแฟหน่อยมั้ย?"
" อ้อ ได้สิ "
บยองฮอนที่กำลังซ้อมบทผู้ร้ายกับเพื่อนรุ่นเดียวกันทางด้านหลังนั้นพอได้ยินคำชวนของรุ่นพี่มินซูก็ทำได้แค่แอบชำเลืองมองไปยังรุ่นพี่ชานฮี เมื่อเห็นสีหน้าที่ตกปากรับคำอย่างเป็นปกติก็ได้แต่ก้มหน้าแล้วยิ้มแห้งๆออกมาอย่างไม่รู้ตัว
ตอนนี้เขาอยากไปบ้านคุณตาทำกิจวัตรประจำวันของเขามากแต่เนื่องจากพื้นโรงฝึกผุพังไปหลายจุด ทำให้คุณตาต้องจักการซ่อมและงดใช้โรงฝึกเป็นเวลา 1อาทิตย์ ทำให้บยองทำได้แค่วิ่งกลับบ้านแทนเมื่อเสร็จสิ้นการซ้อมบทของวันนี้
3 วันต่อมา ช่วงพักหลังจากที่ซ้อมคิวบทละครกันไป บยองฮอนนั่งพิงกำแพงพลางอ่านบทละครไปด้วย อยู่ดีๆมือซ้ายของบยองฮอนก็สั่น เขายกมันขึ้นมาดูแล้วใช้มือขวาจับข้อมือซ้ายไว้ เสียงหวานที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง
" ฉันว่าให้จบแบบโทรศัพท์ดังสองครั้งตามที่บยองฮอนแต่งดีกว่าอีกนะ"
หน้าคมเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหวานด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูกนัก จากนั้นก็รีบหลบสายตา
" แต่มินซูก็ดูจะมั่นใจในบทที่เขาแต่งมาก บางทีเขาอาจมีพรสวรรค์ทางนี้จริงๆก็ได้มั้ง? "
" นั่นสินะครับ "
ชานฮีมองหน้ารุ่นน้องที่ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้นพลางถอนหายใจและเบ้ปากเล็กน้อย
" บยองฮอนมานี่หน่อย " เสียงตะโกนจากมินซูดังแทรกขึ้นมา บยองฮอนรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้อยู่พูดคุยกับรุ่นพี่ชานฮีต่อ และเดินไปหาคนที่ตะโกนเรียกเขาแทน
นีแอลเพื่อนห้องเดียวกับบยองฮอนเป็นรุ่นน้องที่สนิทกับชานฮีเดินเข้ามาหาร่างบางที่ยังคงยืนมองบยองฮอนเดินออกไป
" พี่ชานฮี จะไม่โต้แย้งอะไรเลยจริงๆเหรอกับบทที่พี่มินซูแต่งแบบนี้น่ะ ? ทำไมไม่ให้บยองฮองเขียนคนเดียวไปให้หมดเลยนะ ละครเรื่องก่อนบยองฮอนเขียนไว้ดีมากเลยแต่ถูกพี่มินซูเปลี่ยนซะเละเทะไปหมด คิดว่าเป็นประธานจะทำอะไรก็ได้เหรอไง "
" มันไม่ใช่อยู่ที่มินซูหรอก" ร่างบางพูดพลางหยิบกระดุมเม็ดเล็กในกระเป๋ากางเกงขึ้นมามอง
" มันอยู่ที่คนที่ยอมให้มินซูเปลี่ยนบทต่างหาก ยอมให้มินซูแสดงบทดีๆไปคนเดียว... "
" พี่หมายถึงอะไรน่ะ ? แล้วนั่นกระดุมอะไร? " นีแอลทำหน้างงใส่อีกคน
ชานฮียิ้มเล็กๆก่อนเดินออกไปโดนไม่ได้ตอบอะไร
ทางด้านบยองฮอนกับมินซูที่เดินออกมาคุยกันนอกชมรม ผู้เป็นประธานชมรมยื่นบทละครให้รุ่นน้อง
" วันพรุ่งนี้ก่อนจะเริ่มซ้อมกัน ฉันจะถามความเห็นผู้เขียนบท นั่นก็คือนาย ฉันขอให้นายเสนอให้มีฉากจูบกับชานฮีเพิ่มขึ้นมาและนายต้องยืนยันว่าต้องมีฉากนี้เพื่อละครจะได้เป็นที่ฮือฮาของผู้ชม"
" จูบ... เหรอครับ? " บยองฮอนมองหน้าอีกฝ่ายคล้ายจะทวนคำถามว่าตนเองได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า
" ใช่ ตอนแรกฉันกะจะเขียนลงไปแล้วล่ะ แต่กลัวคนอื่นหาว่าไม่ซื่อ ดังนั้นจึงต้องให้นายเป็นคนเสนอเองไงเล่า "
" .......................... "
" ตามบทที่ฉันตั้งใจไว้คือ ไฟจะค่อยๆดับมืดลงก่อนจะจูบกัน แต่ถึงไฟจะมืดแล้วฉันก็จะไม่หยุด อยู่บนเวทีแบบนั้น ชานฮีต้องตามน้ำไปแน่ๆอยู่แล้ว มันต้องสำเร็จแน่นอน ช่วยหน่อยนะไอ้น้อง! "
" .......................... "
มือหนาวางบนไหล่ของบยองฮอนที่ยังคงเงียบไม่ตอบอะไร ซึ่งมันผิดวิสัยของคนตัวเล็กที่ปกติแล้วจะตอบรับคำขอร้องของคนอื่นอยู่เสมอ
" เป็นอะไรไป? หรือจริงๆแล้วนายก็เล็งชานฮีไว้เหมือนกัน" มินซูจ้องเขม็งไปยังใบหน้าคมของบยองฮอน
" ปะ.. เปล่าครับ เพียงแต่อยู่ดีๆมือมันก็สั่นขึ้นมาเฉยๆ น่ะครับ "
" ไม่สบาย? "
" มันหยุดสั่นแล้วครับ งั้นผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ ลาล่ะครับประธาน " ผงกหัวลงเล็กน้อยให้อีกฝ่ายแล้วรีบก้าวขาจากมา ร่างโปร่งรู้สึกถึงควาทอึดอัดแบบแปลกๆภายในร่างกายของตัวเขาเองอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อมาถึงที่บ้านด้วยความเคยชิน บยองฮอนรีบคว้าเอาเป้คู่ใจกำลังจะก้าวขาออกไป ผู้เป็นแม่เห็นเลยเอ่ยถามว่าจะไปไหน ? เพราะโรงฝึกของคุณตายังคงซ่อมไม่เสร็จ ร่างสูงนึกขึ้นได้จึงเดินกลับมาวางกระเป๋าเป้ไว้ที่เดิม และเดินไปยังห้องครัวเพื่อหาอะไรกินแทน
หลังจากอาบน้ำเสร็จบยองฮอนกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง ตาเรียวเหลือบไปเห็นบทที่มินซูให้มาเมื่อตอนเย็น เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ มือเรียวเอื้อมไปหยิบบทละครแล้วยัดใส่กระเป๋านักเรียนแล้ววางไว้บนโต๊ะนักเรียน จากนั้นก็เข้านอน
วันรุ่งขึ้นขณะที่จงฮยอนกำลังทาสีฉากอยู่นั้นเมื่อเขาเห็นบยองฮอนกำลังเดินผ่านหน้าห้องอุปกรณ์เขาจึงตะโกนเรียก
" พี่บยองฮอนเห็นประธานมินซูมั้ยครับ? "
" ไม่เห็นเว้ย" เสียงแข็งๆของอีกฝ่ายที่ตอบกลับทำให้จงฮยอนไม่แน่ใจว่าหูฝาดไปหริอเปล่า
" เอ่อ... พี่ว่าไงนะครับ? "
" อะไรเหรอ? "
" เอ้อ เปล่าครับ " เมื่อเห็นว่าบยองฮอนก็เหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็นจงฮยอนจึงคิดว่าตัวเองอาจจะหูฝาดไปเอง
ณ ชมรมการแสดงวันนี้ทุกคนมารวมตัวกันอีกครั้งตามที่ประธานชมรมนัดหมาย ชานฮีเห็นบยองฮอนนั่งก้มหน้าเงียบๆอยู่คนเดียว เลยเดินเข้าไปหา
" เป็นอะไร ? ดูหน้าซีดๆไม่สบายหรือเปล่า? " มือบางแตะลงบนบ่าของบยองฮอน
" เอ่อ.. ปะ ... เปล่าครับพี่ชานฮี "
ดวงตาคมมองใบหน้าหวานแล้วเสมองไปยังกลุ่มของกระเบื้องที่วางซ้อนๆกัน ซึ่งตอนนี้สิ่งที่ชายหนุ่มเห็นคือภาพของกระเบื้องที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ เขาเริ่มรู้สึกตาลาย หูอื้อ และมือสั่น เสียงทุ้มต่ำของมินซูที่กำลังคุยถึงบทละครดังเข้ามาในหู
"เรื่องแรกที่จะคุยวันนี้ คืออยากจะถามความคิดเห็นเรื่องบทที่พวกเราจะแสดงหน่อย ใครรู้สึกว่าบทมีอะไรควรเปลี่ยนแปลงบ้างล่ะก็ พูดออกมาได้เลย "
" ผมครับ ผมอยากจะขอให้ ... " เสียงรุ่นน้องอย่างนีแอลยังพูดไม่ทันจบ มินซูก็รีบขัดขึ้นมาทันที
" ว่าไงบยองฮอน? นายเป็นนักเขียนบทประจำชมรมของเรา อยากให้มีอะไรเพื่มเติมบ้างมั้ย? "
" .............. "
" หืม? " มินซูขยิบตาให้กับบยองฮอนตามที่เตี๊ยมกันไว้ แต่บยองฮอนกลับเพียงแค่ยิ้มแห้งๆส่งมาให้เขา
" เอ่อ... ขอโทษนะครับ " ขาเรียวลุกขึ้นทำท่าจะก้าวขาเดินออกไป แต่ถูกมินซูดึงคอเสื้อไว้จากทางด้านหลัง
" นายจะไปไหน? ฉันกำลังถามความคิดเห็นของนายอยู่นะ! "
" เดี๋ยวผมจะรีบกลับมาขอออกไปออกแรงเอาเหงื่อออกสักหน่อยครับ "
" ตอบคำถามฉันก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไป ตกลงจะให้แก้ตรงไหนบอกมาเลย !?" รู้สึกยังไงก็พูดออกมาตรงๆเลย" ดวงตาเรียวมองหน้าคนที่จับคอเสื้อเขาอยู่ สติค่อยๆพร่าเบลอ
" ใช่ " เสียงห้วนๆดังออกมาจากปากเรียว ทำให้มินซูรู้สึกแปลกใจ
" ใช่อะไร? "
" ที่รุ่นพี่พูดน่ะถูกแล้ว ผมชอบรุ่นพี่ชานฮี ชอบมาตั้งแต่ตอนเข้าเรียนแล้ว "
" นี่แกพูดอะไร ฉันถามเกี่ยวกับบทนะ "
บยองฮอนระเบิดเสียงหัวเราะใส่อีกฝ่ายทันที มือเรียวเอื้อมไปหยิบบทละครที่มินซูถืออยู่พลางฉีกทิ้ง
" ละครของรุ่นพี่มันห่วย มันไม่มีอะไรแก้ไขได้เลย ฝึกอาทิตย์เดียวปราบผู้ร้ายได้ อีก10วันต่อมาได้เป็นแชมป์เกาหลี? พี่คิดว่าคาราเต้เป็นอะไรกัน!" ร่างโปร่งตรงเข้าไปทำลายฉากบางส่วนที่เสร็จแล้วรวมทั้งกองกระเบื้องที่ตั้งไว้จนพัง ท่ามกลางสายตาและความเงียบงันของคนในชมรมเพราะความประหลาดใจที่เห็นบยองฮอนด้านนี้
"ฟู่.... " เสียงลมหายใจของบยองฮอนถูกปล่อยออกมาพร้อมสติที่ค่อยๆกลับมาด้วย ดวงตาเรียวมองไปยังสภาพห้องที่เละเทะ สีหน้าที่กำลังประมวลผลด้วยความงุนงงกับภาพที่เห็น
" ออกไป! แกถูกไล่ออก! " เสียงตะโกนจากผู้ที่เป็นประธานดังขึ้นพร้อมชี้นิ้วใส่เขา
หลังจากที่บยองฮอนเดินออกไปจากห้องชมรมแล้ว มินซูก้มลงไปเก็บเศษกระเบื้องที่กระจายด้วยฝีมือของบยองฮอน
" ไอบ้าเอ๊ย!! กระเบื้องที่อุตส่าห์ดัดแปลงอย่างยากเย็น!! "
" เอ่อ ... ผมยังไม่ได้ดัดแปลงให้เลยครับ" เสียงจงฮยอนที่ช่วยเก็บกระเบื้องอยู่ข้างๆพูดขึ้น
" ใช่แล้ว!! เอาอย่างนี้มั้ยทุกคน? ตอนจบใส่เลิฟซีนเข้าไปแทน ยังไงกระเบื้องพวกนี้ก็พังหมดแล้ว เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยใช่มั้ย?! "
สายตาของสมาชิกชมรมต่างมองมาที่ประธานโดยไม่มีใครพูดอะไร
" เป็นอันว่าตกลงใช่มั้ย? "
นีแอลเดินตรงมายังที่มินซู พลางยิ้มหวานให้
" ผมว่าพี่คงเหนื่อยเกินไป พี่ควรกลับไปพักได้แล้วครับ เดี๋ยวทางนี้พวกเราจะจัดเองครับ ใช่มั้ยพวกเรา? "
สมาชิกพากันพยักหน้ากับข้อเสนอของนีแอล และมีบางคนช่วยกันดันมินซูออกจากห้องชมรม พลางย้ำว่าต้องการให้ไปพักผ่อน
ขาเรียวของบยองฮอนเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าโรงฝึกคาราเต้ ขณะนั้นมีชายสูงอายุเดินออกมาพอดี เมื่อเขาเห็นชายหนุ่มก็ตะโกนเรียกพลางโบกไม้โบกมือให้
" บยองฮอนพรุ่งนี้มาฝึกได้แล้วนะ โรงฝึกซ่อมเสร็จแล้วนะ "
" ครับ คุณตา " ปากเรียวตอบออกไปพร้อมรอยยิ้ม อยู่ๆคำพูดของแม่ก็แว่บเข้ามาในหัวของเขา
ลูกน่ะเป็นคนอารมณ์ร้อนตั้งแต่เล็กแล้ว เพราะคุณตาทำให้อารมณ์ของลูกสงบลงได้
" ฝึกซ้อมเอาเหงื่อก็เพื่อขจัดพลังที่เกินเลยออกไป....
รอยยิ้มนั้น... คงไม่ได้เห็นอีกแล้วสินะ " เขาบ่นกับตัวเองเบาๆพลางนึกถึงใบหน้าหวานของรุ่นพี่ชานฮีตอนที่ส่งยิ้มมาให้เขา จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วเดินเลยไปยังที่บ้านของเขาที่อยู่ใกล้ๆกับโรงฝึก
" ที่รุ่นพี่พูดน่ะถูกแล้ว ผมชอบรุ่นพี่ชานฮี ชอบมาตั้งแต่ตอนเข้าเรียนแล้ว "
คำพูดของคนที่เป็นรุ่นน้องยังก้องอยู่ในหูของชานฮี ร่างบางที่กำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงอมยิ้มกับตัวเองเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา ดวงตากลมเหลือบดูนาฬิกาที่หัวเตียง อีก5นาทีก็จะถึงเวลาเที่ยงคืนแล้ว เขาทำท่าครุ่นคิดแล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลุกจากเตียงไปยังชั้นหนังสือที่ตนวางโทรศัพท์มือถือไว้อยู่ มือเล็กไล่กดหารายชื่อหนึ่ง แล้วรอให้เวลาหน้าจอเป็น 00.00 จากนั้นก็กดโทรออกไปยังปลายทาง รอเสียงสัญญาณดังสองครั้ง จากนั้นก็กดวางสายไป
" นี่คือคำตอบของฉันนะ " เขาพูดเบาๆกับโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้มีชื่อคนที่โทรออกไปล่าสุดว่าอี บยองฮอน
เข้าสู่ปลายเดือนมีนาคม ณ ชมรมการแสดง ชางฮยอนที่กำลังเตรียมบทการแสดงเพื่อมี่จะแจกให้กับสมาชิกชมรม ที่หน้าปกของบทละครมีรูปโทรศัพท์ และกลีบดอกซากุระสีชมพูประปราย หัวข้อเป็นตัวหนังสือสีดำขนาดใหญ่มีข้อความว่า
ละครรับน้องใหม่จากชมรมการแสดง เรื่อง Spring Call
ประพันธ์และนำแสดงฝ่ายชาย / อี บยองฮอน
นำแสดงเป็นฝ่ายหญิง / อี ชานฮี
และต่อจากนั้นก็เป็นรายชื่อของผู้เล่นละครและฝ่ายต่างๆ และรายชื่อสุดท้าย
รายชื่อของผู้ประสานงาน / บัง มินซู
พี่แคป พี่ช่างร้ายกาจนัก แต่บยองกล้าเหมือนคนอื่นเค้าแล้ว ฟินนนนนน><
ReplyDeleteตอนแรกก็สงสัยทำไมบยองต้องเอาเหงื่อออก เพราะเป็นคนอารมณ์ร้อนนี่เอง
ReplyDelete